ποια ειναι?

...

...αυτή που θυμίζει τον Max Headroom?

για την καταγωγη του Αγγλου ΥΠΕΞ

...Ο Ραλφ Μίλιμπαντ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές διανοούμενους της μεταπολεμικής περιόδου με μεγάλη συμβολή τόσο στον τομέα της θεωρίας όσο και της πολιτικής πράξης. Ο Ραλφ Μίλιμπαντ πέθανε το 1994. Δυστυχώς η Ιστορία του έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι. Ο Ραλφ Μίλιμπαντ αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του για να αποδείξει ότι το Εργατικό Κόμμα πάντα πρόδιδε την εργατική τάξη και τώρα οι γιοι του, Ντέηβιντ (υπουργός στις κυβερνήσεις Μπλαιρ και Μπράουν) και Εντ (επικεφαλής της Επιτροπής Σοφών για την Οικονομία) αποδεικνύουν ότι η θεωρία του πατέρα τους ήταν σωστή.

ΠΡΟΣ ΛΗΨΗ Απνευστι

Το βρηκα στο proslipsis.gr και μ'αρεσε, στην αρχη ειπα να ψαξω να βρω ποιος ειναι αυτος ο Ανδρεας Παναγιωτοπουλος, επειτα σκεφτηκα πως δεν εχει σημασια ποιος γραφει αλλα ΤΙ γραφει...



...Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Πρώτα σου είπαν να σπουδάσεις μέχρι τα τριάντα σου, μετά σε βάλαν σε εργασιακή καραντίνα για δυό τρία χρονάκια και όταν πάτησες τα σαράντα και έστρωσες στη δουλειά σου σε μετέτρεψαν σε... ευέλικτο εργαζόμενο, σε ενέταξαν σε ελαστικά ωράρια, σου μείωσαν και τις αποδοχές, αφού πρώτα με τον τρόπο τους σε προειδοποίησαν "αν γουστάρεις", που θα γούσταρες γιατί εκεί στα σαράντα και κάτι η αγορά εργασίας σε θεωρεί ήδη ασύμφορο και... δεν σου κολλάει τα ένσημα, οπότε καλό είναι και το "ελαστικό" αρκεί να βρεις και μια δεύτερη δουλίτσα να βγαίνει το παντεσπάνι και αφού κάνεις ταμείο με τις υποχρεώσεις σου να βιοπορίζεσαι, στριμώχνοντας τις επιθυμίες σου σε κάτι ψιλοευρώ που σου απομένουν, ευνουχίζοντας τις απολαύσεις, και χωρίς απολαύσεις τι είναι η ζωή, που είπε και ο Σελίν, ατελείωτο άγχος ανάμεσα στα ωράρια των δύο μεροκάματων και μια συνεχής υποχρέωση, ανελαστική, μέσα σε "ελαστικά" ωράρια εργασίας, καθότι "ευέλικτος" εργαζόμενος, δηλαδή προσαρμοσμένος στην απληστία του κεφαλαίου που σου λέει "πρέπει νάχουμε κοινωνική ειρήνη, πάρε εσύ λίγα, άλλα τόσα ο άλλος και όλα εμείς που κινούμε τα γρανάζια και φροντίζουμε να μένει η ανεργία σε ελεγχόμενα επίπεδα και να πηγαίνει η ζωή μπροστά...", οπότε τι άλλο σου μένει να κάνεις από το να κάτσεις στα αυγά σου και να νοιώθεις και ευτυχισμένος που έχεις δύο δουλίτσες, τη στιγμή που ο διπλανός σου δεν έχει καμία και εκλιπαρεί έστω και για κάποια "ευέλικτη", "ελαστική" και κακοπληρωμένη, καθότι, βλέπεις, η ανάπτυξη δεν μείωσε τους δείκτες, τα λεφτά πήγαν αλλού, ίσως μέσω off shore στη Χονολουλού, αλλά εσύ μένεις εδώ να βιώνεις επιπλέον και τον πόλεμο με τους συναδέλφους σου που μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο απηνής και αδηφάγος, καταστροφικός, σκέτος τρομοκράτης, αφού -τι ειρωνία- προχθές είχαμε την ημέρα κατά του...άγχους στην εργασία, αλλά με τόσο τρέξιμο μην σε "φάει" ο άλλος, δεν κατάλαβες τίποτα, σου φτάνουν οι έγνοιες σου γιατί να φορτωθείς άλλη μία, καλύτερα είναι να προσπαθήσεις να γίνεις πιο εργασιομανής, βολικός, υποτακτικός εργαζόμενος, αν θέλεις νάρθει μια μέρα η ζωή να σου προσφέρει ένα ιδιόκτητο διαμερισματάκι στο Μπραχάμι για να στεγάσεις την κλονισμένη υγεία σου.

Ουφ...

Last station Larissa station

Προ ημερών ήταν η 40στη επέτειος της 21ης Απρίλη 1967. Ακουσα λίγα -διάβασα λιγότερα απο πέρσυ. Η χούντα δεν πουλάει αρκετά πιά. Το καλύτερο το άκουσα απο τον Γιώργο Χρονά στο ραδιόφωνο- μιλούσε για την πρωταγωνίστρια της ταινίας Ευδοκία του Δαμιανού. Μου άρεσε γιατί κι εγώ αυτή την αναμνηση έχω απο την επταετία – αυτή την ταινία, μια σχέση ελευθέρη και καταδικασμένη. Το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ , ήταν πως σ' εναν καλύτερο κόσμο οι έννοιες έρωτας και ελευθερία θα είναι ταυτόσημες, θα υπάρχει μιά λεξη και για τις δύο καταστάσεις.

........................

......................




Υπήρξε πρώτη κυρία της χώρας επί επτά έτη. Σήμερα ζει με τη σύνταξη χήρας στρατιώτη και την υποστήριξη θαυμαστή του συζύγου της, σε ένα ημιυπόγειο.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΚΟΥΙΖ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Την Πέμπτη 13 Ιουλίου 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας: «Μέσα στ' Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη αγκαλιασμένη, δυνατή, μ' εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο το στρατιώτη...».

...

ζήλεια

...

.....

....αγάπη χωρίς ζήλεια είναι φαγητό χωρίς αλάτι

............

.......................το πολύ αλάτι όμως βλάπτει

the most unbelievable video ever.

θυμίζει Λουκά Σαμαρά