fruit cake love

ποια ειναι?

2009-10-26T13:51:00.002+02:00

...

...αυτή που θυμίζει τον Max Headroom?

πανδημία γρίπης

2009-10-23T01:26:00.004+03:00

Η γρίπη είναι μεταδοτική νόσος με πυρετό>38,μυαλγίες, βήχα, καταρροή, πόνο στον φάρυγγα που προκαλείται από ιούς παρόμοιους μεταξύ τους, οι οποίοι συνήθως κάνουν τον κύκλο τους και, ή εξαφανίζονται , ή ξαναπροσβάλουν τον πληθυσμό. Διαχωρίζεται από τις κοινές ιογενείς λοιμώξεις οι οποίες ηπιότερη συμπτωματολογία και πορεία.

Πανδημία είναι η νόσηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού (παν +δήμος).

Η γρίπη από τον ιό Η1Ν1 πρόσφατα χαρακτηρίστηκε από τον ΠΟΥ ως πανδημία, χαρακτηρισμός που τελευταία φορά είχε δοθεί στην γρίπη του 1958, η οποία προκάλεσε ένα εκατομμύριο θύματα παγκόσμια ( η εποχική προκαλεί μισό εκατομμύριο θύματα κάθε χρόνο).

Ο ιός Η1Ν1 προσέβαλε αρχικά τους χοίρους για μια δεκαετία περίπου. Δεν μελετήθηκε επαρκώς στο εργαστήριο έως ότου πέρασε στον άνθρωπο τον Αύγουστο του 2008.

Στην παρούσα φάση πρέπει να προσέξει κανείς τα εξής:

1. να εμβολιασθεί όταν είναι έτοιμο το εμβόλιο.

2. να μην συμβάλλει στην δημιουργία πανικού.

3. να πλένει πολύ τακτικά τα χέρια του.

4. να επικοινωνεί με ειδικούς αν έχει συμπτώματα.

5. να απομονώνεται αν του δοθεί σχετική οδηγία.

Η Ελλάδα μέσα στον παγκόσμιο χάρτη υγείας της γρίπης Η1Ν1 έχει μια αρκετά καλή θέση και αναλυτικότερα:

1. υπάρχει ιστορικό καλής αντιμετώπισης επιδημιών (ελονοσία, φυματίωση, AIDS πιο πρόσφατα) και άρα εμπειρία.

2. υπάρχει εθνικό σύστημα υγείας και Νομαρχιακές Διευθύνσεις Υγείας που θα λειτουργήσουν ως διάδρομοι εφαρμογής μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης.

3. υπάρχει μεγάλος αριθμός γιατρών που εάν διαταχθούν κατάλληλα θα περιορίσουν δραματικά τις επιπτώσεις.

Το κόστος σε απώλειες ζωής αναμένεται από πολύ μικρό έως μερικές χιλιάδες στην χειρότερη περίπτωση. Θα αφορά κυρίως άτομα με πολλαπλά προβλήματα υγείας.

Αν μπορεί να μιλήσει κανείς για όφελος από μια τέτοια κρίσιμη κατάσταση αυτό θα είναι η εμπέδωση στην κοινωνία της ανάγκης ύπαρξης εξορθολογισμένης πολιτικής υγείας. Ο δε κίνδυνος είναι να μην αντιμετωπισθούν σωστά μέσα στην κρίση άλλες νόσοι.

για την καταγωγη του Αγγλου ΥΠΕΞ

2007-10-30T19:04:00.000+02:00

...Ο Ραλφ Μίλιμπαντ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές διανοούμενους της μεταπολεμικής περιόδου με μεγάλη συμβολή τόσο στον τομέα της θεωρίας όσο και της πολιτικής πράξης. Ο Ραλφ Μίλιμπαντ πέθανε το 1994. Δυστυχώς η Ιστορία του έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι. Ο Ραλφ Μίλιμπαντ αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του για να αποδείξει ότι το Εργατικό Κόμμα πάντα πρόδιδε την εργατική τάξη και τώρα οι γιοι του, Ντέηβιντ (υπουργός στις κυβερνήσεις Μπλαιρ και Μπράουν) και Εντ (επικεφαλής της Επιτροπής Σοφών για την Οικονομία) αποδεικνύουν ότι η θεωρία του πατέρα τους ήταν σωστή.

ΠΡΟΣ ΛΗΨΗ Απνευστι

2007-08-19T18:40:00.000+03:00

Το βρηκα στο proslipsis.gr και μ'αρεσε, στην αρχη ειπα να ψαξω να βρω ποιος ειναι αυτος ο Ανδρεας Παναγιωτοπουλος, επειτα σκεφτηκα πως δεν εχει σημασια ποιος γραφει αλλα ΤΙ γραφει...

...Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Πρώτα σου είπαν να σπουδάσεις μέχρι τα τριάντα σου, μετά σε βάλαν σε εργασιακή καραντίνα για δυό τρία χρονάκια και όταν πάτησες τα σαράντα και έστρωσες στη δουλειά σου σε μετέτρεψαν σε... ευέλικτο εργαζόμενο, σε ενέταξαν σε ελαστικά ωράρια, σου μείωσαν και τις αποδοχές, αφού πρώτα με τον τρόπο τους σε προειδοποίησαν "αν γουστάρεις", που θα γούσταρες γιατί εκεί στα σαράντα και κάτι η αγορά εργασίας σε θεωρεί ήδη ασύμφορο και... δεν σου κολλάει τα ένσημα, οπότε καλό είναι και το "ελαστικό" αρκεί να βρεις και μια δεύτερη δουλίτσα να βγαίνει το παντεσπάνι και αφού κάνεις ταμείο με τις υποχρεώσεις σου να βιοπορίζεσαι, στριμώχνοντας τις επιθυμίες σου σε κάτι ψιλοευρώ που σου απομένουν, ευνουχίζοντας τις απολαύσεις, και χωρίς απολαύσεις τι είναι η ζωή, που είπε και ο Σελίν, ατελείωτο άγχος ανάμεσα στα ωράρια των δύο μεροκάματων και μια συνεχής υποχρέωση, ανελαστική, μέσα σε "ελαστικά" ωράρια εργασίας, καθότι "ευέλικτος" εργαζόμενος, δηλαδή προσαρμοσμένος στην απληστία του κεφαλαίου που σου λέει "πρέπει νάχουμε κοινωνική ειρήνη, πάρε εσύ λίγα, άλλα τόσα ο άλλος και όλα εμείς που κινούμε τα γρανάζια και φροντίζουμε να μένει η ανεργία σε ελεγχόμενα επίπεδα και να πηγαίνει η ζωή μπροστά...", οπότε τι άλλο σου μένει να κάνεις από το να κάτσεις στα αυγά σου και να νοιώθεις και ευτυχισμένος που έχεις δύο δουλίτσες, τη στιγμή που ο διπλανός σου δεν έχει καμία και εκλιπαρεί έστω και για κάποια "ευέλικτη", "ελαστική" και κακοπληρωμένη, καθότι, βλέπεις, η ανάπτυξη δεν μείωσε τους δείκτες, τα λεφτά πήγαν αλλού, ίσως μέσω off shore στη Χονολουλού, αλλά εσύ μένεις εδώ να βιώνεις επιπλέον και τον πόλεμο με τους συναδέλφους σου που μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο απηνής και αδηφάγος, καταστροφικός, σκέτος τρομοκράτης, αφού -τι ειρωνία- προχθές είχαμε την ημέρα κατά του...άγχους στην εργασία, αλλά με τόσο τρέξιμο μην σε "φάει" ο άλλος, δεν κατάλαβες τίποτα, σου φτάνουν οι έγνοιες σου γιατί να φορτωθείς άλλη μία, καλύτερα είναι να προσπαθήσεις να γίνεις πιο εργασιομανής, βολικός, υποτακτικός εργαζόμενος, αν θέλεις νάρθει μια μέρα η ζωή να σου προσφέρει ένα ιδιόκτητο διαμερισματάκι στο Μπραχάμι για να στεγάσεις την κλονισμένη υγεία σου.

Ουφ...

Last station Larissa station

2007-04-24T19:48:00.000+03:00

Προ ημερών ήταν η 40στη επέτειος της 21ης Απρίλη 1967. Ακουσα λίγα -διάβασα λιγότερα απο πέρσυ. Η χούντα δεν πουλάει αρκετά πιά. Το καλύτερο το άκουσα απο τον Γιώργο Χρονά στο ραδιόφωνο- μιλούσε για την πρωταγωνίστρια της ταινίας Ευδοκία του Δαμιανού. Μου άρεσε γιατί κι εγώ αυτή την αναμνηση έχω απο την επταετία – αυτή την ταινία, μια σχέση ελευθέρη και καταδικασμένη. Το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ , ήταν πως σ' εναν καλύτερο κόσμο οι έννοιες έρωτας και ελευθερία θα είναι ταυτόσημες, θα υπάρχει μιά λεξη και για τις δύο καταστάσεις.

........................

......................

Υπήρξε πρώτη κυρία της χώρας επί επτά έτη. Σήμερα ζει με τη σύνταξη χήρας στρατιώτη και την υποστήριξη θαυμαστή του συζύγου της, σε ένα ημιυπόγειο.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΚΟΥΙΖ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

2007-04-21T16:55:00.000+03:00

Την Πέμπτη 13 Ιουλίου 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας: «Μέσα στ' Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη αγκαλιασμένη, δυνατή, μ' εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο το στρατιώτη...».

...

ζήλεια

2007-03-29T18:31:00.000+03:00

...

.....

....αγάπη χωρίς ζήλεια είναι φαγητό χωρίς αλάτι

............

.......................το πολύ αλάτι όμως βλάπτει

the most unbelievable video ever.

2007-03-28T20:26:00.001+03:00

θυμίζει Λουκά Σαμαρά

Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ( μια παραλλαγη σ' ενα γνωστο μυθο)

2007-03-27T17:43:00.000+03:00

...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια όμορφη κυρά αρχόντισσα κι ένας γενναίος πολεμιστής. Τους έδενε μια αγάπη που όμοιά της δεν είχε δει ο κόσμος ίσαμε τότε. Τους χώριζε μια κατάρα που όμοιά της δεν είχε δει ο κόσμος ίσαμε τότε. Εκείνος μεταμορφωνόταν σε Λύκο σαν έπεφτε ο ήλιος κι εκείνη σε Γεράκι όταν ο ήλιος ανέτελλε.
Έτσι οι δυο αγαπημένοι δεν μπορούσαν ποτέ να συναντηθούν με ανθρώπινη μορφή, παρά μόνο εκείνες τις μαγικές στιγμές που το σκοτάδι της νύχτας έδινε τη θέση του στο φως της αυγής. Αυτή ήταν λοιπόν η μοίρα τους. Τη νύχτα ο Λύκος απελπισμένος να ουρλιάζει στο φεγγάρι, και τη μέρα με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό ν’ αναζητάει το περήφανο πέταγμα του Γερακιού. Αυτή τις νύχτες καβάλα στ’ άλογο ν’ ακολουθεί τον Λύκο στο μοναχικό του ταξίδι-για πού άραγε;-να χαϊδεύει το σκληρό τρίχωμα, να γιατρεύει τις πληγές του απ’ τις παγίδες όταν δεν προλαβαίνει να τον προστατέψει απ’ αυτές, ν’αναζητάει τρυφερότητα στο θολό άγριο βλέμμα και να περιμένει...Να περιμένει την Αυγή, που χαρίζοντάς της φτερά, θα πετάξει ψηλά, πολύ ψηλά, προσμένοντας την λύτρωση που ξέρει πως δεν θα 'ρθει.
Συναντήθηκαν και ξανασυναντήθηκαν σε επόμενες ζωές και εποχές, άλλοτε με άλλη μορφή, η κατάρα όμως πάντα τους κυνηγούσε…Εκείνη πάντα αναγνώριζε εκείνο το θολό άγριο βλέμμα, κι εκείνος το δικό της απέλπιδο πλατάγιασμα των φτερών προς την Ελευθερία.
Τους συνάντησα πολλές φορές, σε διάφορα μέρη. Βλέπετε η δική μου κατάρα είναι να τους παρακολουθώ και να καταγράφω τις πτυχές αυτής της δραματικής πορείας στην αιωνιότητα. Προσπάθησα πολλές φορές να λύσω τα μάγια, να τους γλυτώσω απ’ την κατάρα, αλλοίμονο χωρίς ποτέ να το καταφέρω.
Αν ήξερα τουλάχιστον πώς ν’ άρχισαν όλα....Ρώτησα παντού. Γέρους σοφούς και μάντεις τυφλούς. Κι όλο την ίδια απάντηση έπαιρνα…Αυτή η κατάρα νέε μου έχει τις ρίζες της βαθειά μες στους αιώνες…Στις πυραμίδες διέταξε να τον τυφλώσουν σαν τέλειωσε το χτίσιμο του Ναού του Ήλιου. Έπρεπε να μείνει το μυστικό καλά κρυμμένο…
Κι έπειτα αυτός στον Ευφράτη την ώρα που ‘λουζε τα μακριά μαλλιά της την έπνιξε, γιατί το πρόσωπό της έδειξε σε στρατηλάτη νέο κι όμορφο....τον Μεγαλέξανδρο. Κι όταν στο γύρισμα των καιρών ξανάσμιξαν, άλλη άντρας κι άλλος γυναίκα, σαν Δάσκαλο τον δέχτηκε και του ‘πλεινε τα πόδια....μα αλλοίμονο εξέχασε, στη Ρώμη τον παρέδωσε στους σταυρωτές του. Εκείνος δεν εξέχασε, δεν συγχώρεσε, μάγισσα στην Πυρά διέταξε να την κάψουν....Ο καρδινάλιος.
Έγιναν κι άλλα πολλά στο διάβα των αιώνων…δεν θέλω να θυμάμαι. Πόνος βαθύς, σπαράζει η ψυχή μου. Φύγε, ψάξε...Ο Σταυρός του Νότου σ' οδηγά.

Πιστός υπηρέτης τους ακολούθησα να τους φροντίζω. Και μια νύχτα, την ώρα που το ουρλιαχτό του Λύκου έσκιζε τον υγρό αέρα κι έκανε τα ζωντανά του Θεού να κρύβονται στις φωλιές τους τρομαγμένα, τη ρώτησα. Γιατί, Κυρά, τον Λύκο ακολουθείς χωρίς να μπορείς να τον αλλάξεις;
Τον Άνθρωπο ακολουθώ…Αυτόν θέλω ν’ αλλάξω, είπε, και σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό. Εκείνη την ώρα δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει, κι αποκαμωμένος έγειρα να κοιμηθώ. Το πρωί την είδα να σκίζει τους αιθέρες με τα δυνατά της φτερά. Εκείνος, ζωσμένος την ανήμπορη οργή, κοίταγε περίλυπος τον ουρανό. Σέλωσε το άλογό του και σκεφτικός πήρε ξανά τον δρόμο, ξωπίσω της…Αφέντη, τόλμησα να ρωτήσω…Γιατί την ακολουθάς αφού δεν μπορείς να την αλλάξεις σε γυναίκα; Είδα το βλέμμα του να χάνεται στα σύννεφα και καθώς ακολουθούσε το πέταγμά της στον ουρανό, είπε: γυναίκα μόνο μαζί μου δεν μπορεί να 'ναι. Γίναν πολλά. Να συγχωρεί δεν ξέρει....
Έμεινα εκεί να κοιτώ μια τον Αφέντη μου και μια το Γεράκι, προσπαθώντας να βγάλω νόημα από τα λόγια τους…μάταιος κόπος. Σε λίγο θα ‘πεφτε το σκοτάδι, έπρεπε να ετοιμαστώ. Να βρω ασφαλές κατάλυμα για την αφέντρα μου που κουρασμένη από τις αναζητήσεις της στον ουρανό θα ‘θελε να ξαποστάσει.
Στο μεταξύ μες το μυαλό μου κλωθογύριζε η ίδια πάντα σκέψη. Τι να ‘ναι αυτό που τη μοίρα τους ορίζει, τι να 'ναι αυτό που απ’ την αρχή των χρόνων σμίγει άντρα και γυναίκα, και πάλι χώρια τους κρατά, μέχρι να τους ξαναενώσει. Ερμής και Αφροδίτη στο Σύμπαν πορεύονται μαζί και χωριστά, μα σαν το πλήρωμα του χρόνου φτάσει και πάλι θα ενωθούν εις σάρκα μίαν στον αιώνα τον άπαντα...Σαν μήτρα ζεστή και υγρή αυτή μου η σκέψη με παρηγόρησε, ενώ από μακριά το ουρλιαχτό του Λύκου έδειχνε πως για κυνήγι είχε βγει.
Θυμίαμα και προσευχή στον Άναρχο πολλές φορές έστειλα…Σε κύκλους και πεντάλφα τα στοιχειά της Φύσης κάλεσα, Δρυίδες μάγους παρακάλεσα…Μια αύρα θαλασσινή στο τέλος μού το ψιθύρισε.
Μόνο όταν ο ήλιος θα κρυφτεί πίσω απ' τη σκιά του φεγγαριού, μόνο τότε θα μπορέσουν για μια και μοναδική φορά να συναντηθούν με ανθρώπινη μορφή ο Λύκος και το Γεράκι. Έτσι κι έγινε. ‘Όταν η λάμψη του ήλιου έσβησε, στο απόκοσμο εκείνο φως, έσμιξαν για μια και μοναδική φορά οι δυο εραστές του αιώνιου χρόνου. Μα μόλις το φως του ήλιου ξεχύθηκε στην πλάση, έδωσε ξανά φτερά στην ιέρειά του και του την πήρε και πάλι, κι έμεινε εκείνος μόνος στη γη να παρακολουθεί το πέταγμά της προς τον αφέντη της…
Μα παππού, αυτό το παραμύθι δεν έχει ευτυχισμένο τέλος σαν τα άλλα που τα βράδια μας λες, είπαν τα παιδιά που τόσην ώρα υπομονετικά περίμεναν το τέλος του παραμυθιού.
Ίσως γιατι...ιστορία αληθινή μπορεί αυτή να 'ναι, είπα και χάιδεψα τρυφερά την γάτα που στην αγκαλιά μου καθότανε...Την καινούργια μου προστατευόμενη μου κι αφέντρα....

το δάχτυλο

2007-03-26T22:04:00.000+03:00

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ... Διαβάστε τη συνέχεια

Οργή Λαού: Αυτό το "αποκατάσταση της αξιοπιστίας της ελληνικής αστυνομίας" εμένα για να είμαι ελικρινής δε μου πάει. Πιστέυω πως η αστυνομική τρομοκρατία είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής και όχι έλλειψης αξιοπιστίας ή "λίγων αστυνομικών". Το μπλέξιμο δε με τα διαβατήρια και τις ταυτότητες που κάνει το κείμενο υποβαθμίζει το ζήτημα της αστυνομικής βίας ενώ ξεχνιούνται δυο για μένα βασικά αιτήματα, αυτό της απομάκρυνσης της αστυνομίας από τις πορείες και εκείνο της αθώωσης όλων των κατηγορούμενων από τις συλλήψεις της 8ης Μάρτη.

Γι' αυτό και δεν το προσυπογράφω,(ουτ' εγώ) αλλά όπως και να έχει -και παρά τη γκρίνια μου - δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία....

λέει ο "οργή λαού"

καθόλου ενδιαφέρουσα αγαπητε blogger γιατί είναι σαν να βλέπουμε το δάχτυλο και όχι αυτό που είναι πίσω του ...

και να μην ξεχνάμε οτι όλοι αυτοί που λένε να φύγει ο υπουργός είναι ψηφοφόροι του.

τι δεν θέλουν να αλλάξει και τον πουλάνε τόσο εύκολα;

2007-03-23T21:58:00.000+02:00

Εδώ Πολυτεχνείο

trash-art

2007-03-23T21:37:00.000+02:00

Διαταραχές Μνήμης

2007-03-22T00:13:00.000+02:00

Για πέμπτη φορά μου τηλεφωνούν από την MRB για να με ρωτήσουν για την νόσο Alzheimer. Τους ξαναλέω ότι αυτή την στιγμή δουλεύω και πως έτσι κι αλλιώς δεν θέλω να δίνω πληροφορίες από το τηλέφωνο. Λένε πως θα έρθουν στον χώρο μου. Κλείνουν. Ξανατηλεφωνούν αμέσως και με ρωτούν αν είμαι παθολόγος ή νευρολόγος. Λέω την ειδικότητά μου (παθολόγος) αποφεύγοντας να διευκρινίσω ότι είμαι μέλος της επιστημονικής επιτροπής της ελληνικής εταιρείας Alzheimer. Δεν με βρήκαν από την εταιρεία. Δεν κάνουν παρα μια πρόχειρη έρευνα για κάτι. Πιστεύουν περισσότερο κι από τους αναρχικούς ότι η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη. Αλλα πληρώνονται Για να μετρήσουν με ξεπερασμένο τρόπο αυτό που δεν εμπιστεύονται.

Ambulance In Athens

2007-03-08T21:29:00.001+02:00

2007-03-08T20:44:00.001+02:00

about ramon

2007-03-05T10:26:00.000+02:00

Αρκετά καθυστερημένα λόγω εκτάκτων διακοπών, απαντώ στην πρόσκληση του φίλου μου.

ι. Δέν αντέγραψα ποτέ σε γραπτές εξετάσεις- σχεδόν πάντα "αντέγραφα" στις προφορικές.

ιι. Μου αρέσει το φυστικοβούτυρο αλλά το κρύβω για να μην με περάσουν για οπαδό του αμερικάνικου τρόπου ζωής.

ιιι. Θέλω να μάθω να οδηγώ μηχανή.

ιv. Κάποτε θα σταματήσω να αυτολογοκρίνομαι.

v. Η καλύτερη στιγμή μου είναι τώρα.

Περνώ την σκυτάλη στους : αδαμαντία, μαριαλένα, ονειρολόγιο, άωρον, mal di luna

Sex Pistols‚God Save The Queen

2007-02-14T12:06:00.001+02:00

Προσπάθησα να βάλω το my way,Sid Vicius αλλα είχε ήδη λογοκριθεί.

οι φίλοι μου

2007-01-30T13:58:00.000+02:00

Με κατηγορούν ότι κάνω παρέα με ανθρώπους περιθωριακούς, αταίριαστους, με ανθρώπους με ακραία στοιχεία. Με κάτι γιατρούς που δεν παίρνουν ποτέ φακελάκι, με πολύ χοντρούς, με πολύ άσχημους, με ηλικιωμένες ακτιβίστριες, με πολύ μορφωμένους, με τελείως αμόρφωτους, με εκπαιδευτές καναρινιών, με επαγγελματίες τζογαδόρους, με baby sitters σκύλων, με αρειμάνιους. Ναι, μου αρέσουν και οι Πολωνέζες στιπτιζούδες και οι οικιακοί βοηθοί από την Αιθιοπία, λατρεύω τις ανορεκτικές κοπέλες, τις χυμώδεις μανικιουρίστες, αυτούς που νοσταλγούν την θητεία τους στον προσκοπισμό, τους εκ γενετής νάνους, τους εξαδάχτυλους, τους δασύτριχους έως λυκανθρωπισμού, τους νεατερντάλιους, τους κυφοσκωλιωτικούς, αυτούς που έχουν λαγώχειλος η και λυκόστομα, τους μεγαλακρικούς, τους παράφωνους,τις οδαλίσκες, τους αλλήθωρους, τις πανύψηλες μογγόλες, τις χαμηλοκώλες με κολάν, τους δον ζουάν, τους fruit cake ερωτευμένους, τους κοιλαράδες με το παντελόνι που κουμπώνει στην μασχάλη, τους ερασιτέχνες ψαροντουφεκάδες, τους παραπληγικούς μαραθωνοδρόμους, τους συλλέκτες ευτελών αντικειμένων,τους σαλταδόρους, τις ταξιτζούδες, τους κρουπιέρηδες, τους αλιείς μαργαριταριών, τους ιεραπόστολους άγνωστων θεών, τους σαλτιμπάγκους, τους συνοικιακούς κομμωτές.

Δεν είμαι μέλος της "Λέσχης Αλλόκοτων Επαγγελμάτων" του Τσέστερτον, εκτιμώ όμως αυτούς που "αποκλίνοντας" ανακαλύπτουν κάτι τελείως πρωτότυπο και προσωπικό και δημιουργούν οι ίδιοι τον εαυτό τους. Αυτοί δέχονται τους άλλους προαιρετικά, αυτοί βλέπουν τους άλλους όπως πραγματικά είναι και όχι ως αξεσουάρ. Αυτούς μπορώ να κοιτάζω με τα μάτια ορθάνοιχτα.

Exersises in Free Love

2006-12-29T02:02:00.000+02:00

καλύτερα καραγκιόζης...

2006-12-20T18:59:00.000+02:00

παρά Χατζηαβάτης

Liberty

2006-12-20T17:54:00.000+02:00

Αύριο θα έχω την δυνατότητα να κάνω τα πράγματα καλύτερα.

Αν όχι, να ξέρεις ότι είμαι ένας ακόσμητος άνθρωπος και θέλω όσα λέω αλλά δεν λέω πάντα όσα θέλω.

Την οργή μου την απλώνω σαν πρωινή δροσιά στον κάκτο της ερήμου και περιμένω τον ήλιο να βγει. Τα δάκρυά μου αρκούν για ν’ ανθίσει ο κάκτος κι ας νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια του.

Τα παιδιά μου σφίγγουν το χέρι καθώς γυρνάμε από το σχολείο κι είμαι δικός τους για πάντα. Στο παιχνιδάδικο τους αγοράζω φτερά για να πετάξουν μόνα τους.

Την μέρα που γλίστρησες και σε βοήθησα να σηκωθείς ήταν η τελευταία φορά που σε κοίταξα από ψηλά. Πολλοί ανεβαίνουν, να πέσεις και να ξανασηκωθείς αυτό είναι γενναιότητα.

Pasolini

2006-12-12T11:36:00.000+02:00

το μακρύ ταξίδι της αυτογνωσίας

Ένας δεκατριάχρονος πηγαίνει για διακοπές του Πάσχα σε μια παρηκμασμένη λουτρόπολη μαζί με τους γονείς του και μια άλλη οικογένεια. Οι κόρες της φίλης της μητέρας του προκαλούν ένα καινούριο συναίσθημα στο αγόρι. Τριγυρίζουν μαζί στην συννεφιασμένη παραλία φλυαρώντας ασύστολα μέχρι που τα πόδια τους πρήζονται μέσα στις σχολικές ελβιέλες. Δροσίζουν τα πυρέσσοντα πρόσωπά τους σε ορεινές πηγές και ξαποσταίνουν κάτω από πλατάνια. Το βράδυ της Ανάστασης κάθονται στο τραπέζι. Εκεί, ανάμεσα στους ως χθες οικείους του, για πρώτη φορά αισθάνεται σαν ξένος.

Από εκείνη την ημέρα ξεκινά το ταξίδι του, που μοιάζει άσκοπο σε όσους υπάρχουν a priori. Όπως το ταξίδι της αναζήτησης της συλλογικής πραγμάτωσης που περιγράφεται στα ημερολόγια του Pasolini, στο εξαιρετικό βιβλίο-λεύκωμα «το μακρύ ταξίδι της άμμου».

art?

2006-12-05T21:25:00.000+02:00

(klik στην εικόνα.)

delirium

2006-12-01T20:16:00.000+02:00

Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης παραπέμπεται να δικαστεί, με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, ένας άντρας από την πρώην ΕΣΣΔ, που αποπειράθηκε να σκοτώσει τη σύζυγό του και την ανήλικη κόρη του.
Το περιστατικό συνέβη τον περασμένο Αύγουστο στην περιοχή Ιωνία της Θεσσαλονίκης, όταν έπειτα από λογομαχία του αντρόγυνου, ο δράστης (Χ.Κ.) άρπαξε ένα όπλο που είχε στην κατοχή του, το γέμισε με δυο φυσίγγια και στράφηκε εναντίον της συζύγου του και της μόλις 12 ετών κόρης του. Μητέρα και κοριτσάκι, μόλις αντελήφθηκαν τις προθέσεις του άντρα, τράπηκαν σε φυγή, βρίσκοντας «καταφύγιο» στο σπίτι γειτόνων τους. Ο Χ.Κ. τους καταδίωξε, αλλά ακινητοποιήθηκε λίγο αργότερα από γείτονα. Ο κατηγορούμενος -χρήστης ναρκωτικών ουσιών- λίγες ώρες πριν το περιστατικό κι έπειτα από άλλον ένα διαπληκτισμό με τη γυναίκα του, με τη χρήση σουγιά, είχε καταφέρει τραύματα στο δεξί γλουτό της 12χρονης κοπέλας. Παραπέμπεται να δικαστεί με τις κατηγορίες της απόπειρας ανθρωποκτονίας με πρόθεση κατά συρροή, της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας, της παράνομης κατοχής πυρομαχικών και της κατοχής και χρήσης ναρκωτικών ουσιών κατ' εξακολούθηση. Ακόμη διώκεται για καλλιέργεια δενδρυλλίων κάνναβης κατ' εξακολούθηση, αφού οι αστυνομικές αρχές διαπίστωσαν ότι ο δράστης είχε φυτέψει και καλλιεργούσε τρία δενδρύλλια στην αυλή του σπιτιού του.

Πηγή: ΑΠΕ

η ελευθερία του τύπου

2006-10-26T19:02:00.000+03:00

Επειδή η ελευθερία του τύπου περιορίζεται σ’ αυτούς που έχουν ιδιοκτησία στον τύπο υπάρχει η λογοκρισία. Λογοκρισία ονομάζουμε τον έλεγχο του λόγου και άλλων μορφών ανθρώπινης έκφρασης. Σε πολλές περιπτώσεις (όχι πάντα) η λογοκρισία ασκείται από κυβερνητικά όργανα. Η λογοκρισία πηγάζει συνήθως από τη θέληση των κυβερνόντων (και όχι μόνο) να ασκούν έλεγχο στην κοινωνία.

Η λογοκρισία υπάρχει σε διάφορες μορφές από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Παρ' όλο που είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να παράγει και να λαμβάνει πληροφορίες χωρίς κανέναν περιορισμό, σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία έκφρασης (είτε γραπτού είτε προφορικού λόγου).

Αντίθετα, κάθε χώρα έχει τους δικούς της νόμους ενάντια στον λίβελλο, την αισχρολογία, τη βλασφημία, την ανταρσία ενάντια στο κράτος, κλπ. Όλοι οι προαναφερθέντες νόμοι θέτουν κατά κάποιο τρόπο περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου, της έκφρασης και της ελεύθερης επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Oι μέθοδοι εφαρμογής της λογοκρισίας αλλάζουν ανάλογα με τις ιδέες, τις συνήθειες και την ηθική που επικρατεί σε κάθε χώρα και σε κάθε εποχή.

Αν και η λογοκρισία συμβαίνει σε όλα τα καθεστώτα, γίνεται μεγαλύτερη χρήση της σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως η δικτατορία.