fruit cake love

Mpellou - Papagiannopoulou - Hadjidakis - Eimai Aitos Xoris Ftera

2010-07-08T00:58:00.000+03:00

...

ποια ειναι?

2009-10-26T13:51:00.002+02:00

...

...αυτή που θυμίζει τον Max Headroom?

για την καταγωγη του Αγγλου ΥΠΕΞ

2007-10-30T19:04:00.000+02:00

...Ο Ραλφ Μίλιμπαντ υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μαρξιστές διανοούμενους της μεταπολεμικής περιόδου με μεγάλη συμβολή τόσο στον τομέα της θεωρίας όσο και της πολιτικής πράξης. Ο Ραλφ Μίλιμπαντ πέθανε το 1994. Δυστυχώς η Ιστορία του έπαιξε ένα περίεργο παιχνίδι. Ο Ραλφ Μίλιμπαντ αφιέρωσε το μεγαλύτερο μέρος του έργου του για να αποδείξει ότι το Εργατικό Κόμμα πάντα πρόδιδε την εργατική τάξη και τώρα οι γιοι του, Ντέηβιντ (υπουργός στις κυβερνήσεις Μπλαιρ και Μπράουν) και Εντ (επικεφαλής της Επιτροπής Σοφών για την Οικονομία) αποδεικνύουν ότι η θεωρία του πατέρα τους ήταν σωστή.

ΠΡΟΣ ΛΗΨΗ Απνευστι

2007-08-19T18:40:00.000+03:00

Το βρηκα στο proslipsis.gr και μ'αρεσε, στην αρχη ειπα να ψαξω να βρω ποιος ειναι αυτος ο Ανδρεας Παναγιωτοπουλος, επειτα σκεφτηκα πως δεν εχει σημασια ποιος γραφει αλλα ΤΙ γραφει...

...Του ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΠΟΥΛΟΥ
Πρώτα σου είπαν να σπουδάσεις μέχρι τα τριάντα σου, μετά σε βάλαν σε εργασιακή καραντίνα για δυό τρία χρονάκια και όταν πάτησες τα σαράντα και έστρωσες στη δουλειά σου σε μετέτρεψαν σε... ευέλικτο εργαζόμενο, σε ενέταξαν σε ελαστικά ωράρια, σου μείωσαν και τις αποδοχές, αφού πρώτα με τον τρόπο τους σε προειδοποίησαν "αν γουστάρεις", που θα γούσταρες γιατί εκεί στα σαράντα και κάτι η αγορά εργασίας σε θεωρεί ήδη ασύμφορο και... δεν σου κολλάει τα ένσημα, οπότε καλό είναι και το "ελαστικό" αρκεί να βρεις και μια δεύτερη δουλίτσα να βγαίνει το παντεσπάνι και αφού κάνεις ταμείο με τις υποχρεώσεις σου να βιοπορίζεσαι, στριμώχνοντας τις επιθυμίες σου σε κάτι ψιλοευρώ που σου απομένουν, ευνουχίζοντας τις απολαύσεις, και χωρίς απολαύσεις τι είναι η ζωή, που είπε και ο Σελίν, ατελείωτο άγχος ανάμεσα στα ωράρια των δύο μεροκάματων και μια συνεχής υποχρέωση, ανελαστική, μέσα σε "ελαστικά" ωράρια εργασίας, καθότι "ευέλικτος" εργαζόμενος, δηλαδή προσαρμοσμένος στην απληστία του κεφαλαίου που σου λέει "πρέπει νάχουμε κοινωνική ειρήνη, πάρε εσύ λίγα, άλλα τόσα ο άλλος και όλα εμείς που κινούμε τα γρανάζια και φροντίζουμε να μένει η ανεργία σε ελεγχόμενα επίπεδα και να πηγαίνει η ζωή μπροστά...", οπότε τι άλλο σου μένει να κάνεις από το να κάτσεις στα αυγά σου και να νοιώθεις και ευτυχισμένος που έχεις δύο δουλίτσες, τη στιγμή που ο διπλανός σου δεν έχει καμία και εκλιπαρεί έστω και για κάποια "ευέλικτη", "ελαστική" και κακοπληρωμένη, καθότι, βλέπεις, η ανάπτυξη δεν μείωσε τους δείκτες, τα λεφτά πήγαν αλλού, ίσως μέσω off shore στη Χονολουλού, αλλά εσύ μένεις εδώ να βιώνεις επιπλέον και τον πόλεμο με τους συναδέλφους σου που μέρα με τη μέρα γίνεται περισσότερο απηνής και αδηφάγος, καταστροφικός, σκέτος τρομοκράτης, αφού -τι ειρωνία- προχθές είχαμε την ημέρα κατά του...άγχους στην εργασία, αλλά με τόσο τρέξιμο μην σε "φάει" ο άλλος, δεν κατάλαβες τίποτα, σου φτάνουν οι έγνοιες σου γιατί να φορτωθείς άλλη μία, καλύτερα είναι να προσπαθήσεις να γίνεις πιο εργασιομανής, βολικός, υποτακτικός εργαζόμενος, αν θέλεις νάρθει μια μέρα η ζωή να σου προσφέρει ένα ιδιόκτητο διαμερισματάκι στο Μπραχάμι για να στεγάσεις την κλονισμένη υγεία σου.

Ουφ...

Last station Larissa station

2007-04-24T19:48:00.000+03:00

Προ ημερών ήταν η 40στη επέτειος της 21ης Απρίλη 1967. Ακουσα λίγα -διάβασα λιγότερα απο πέρσυ. Η χούντα δεν πουλάει αρκετά πιά. Το καλύτερο το άκουσα απο τον Γιώργο Χρονά στο ραδιόφωνο- μιλούσε για την πρωταγωνίστρια της ταινίας Ευδοκία του Δαμιανού. Μου άρεσε γιατί κι εγώ αυτή την αναμνηση έχω απο την επταετία – αυτή την ταινία, μια σχέση ελευθέρη και καταδικασμένη. Το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ , ήταν πως σ' εναν καλύτερο κόσμο οι έννοιες έρωτας και ελευθερία θα είναι ταυτόσημες, θα υπάρχει μιά λεξη και για τις δύο καταστάσεις.

........................

......................

Υπήρξε πρώτη κυρία της χώρας επί επτά έτη. Σήμερα ζει με τη σύνταξη χήρας στρατιώτη και την υποστήριξη θαυμαστή του συζύγου της, σε ένα ημιυπόγειο.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΚΟΥΙΖ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

2007-04-21T16:55:00.000+03:00

Την Πέμπτη 13 Ιουλίου 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας: «Μέσα στ' Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη αγκαλιασμένη, δυνατή, μ' εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο το στρατιώτη...».

...

ζήλεια

2007-03-29T18:31:00.000+03:00

...

.....

....αγάπη χωρίς ζήλεια είναι φαγητό χωρίς αλάτι

............

.......................το πολύ αλάτι όμως βλάπτει

the most unbelievable video ever.

2007-03-28T20:26:00.001+03:00

θυμίζει Λουκά Σαμαρά

Ο ΛΥΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΡΑΚΙ ( μια παραλλαγη σ' ενα γνωστο μυθο)

2007-03-27T17:43:00.000+03:00

...

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν μια όμορφη κυρά αρχόντισσα κι ένας γενναίος πολεμιστής. Τους έδενε μια αγάπη που όμοιά της δεν είχε δει ο κόσμος ίσαμε τότε. Τους χώριζε μια κατάρα που όμοιά της δεν είχε δει ο κόσμος ίσαμε τότε. Εκείνος μεταμορφωνόταν σε Λύκο σαν έπεφτε ο ήλιος κι εκείνη σε Γεράκι όταν ο ήλιος ανέτελλε.
Έτσι οι δυο αγαπημένοι δεν μπορούσαν ποτέ να συναντηθούν με ανθρώπινη μορφή, παρά μόνο εκείνες τις μαγικές στιγμές που το σκοτάδι της νύχτας έδινε τη θέση του στο φως της αυγής. Αυτή ήταν λοιπόν η μοίρα τους. Τη νύχτα ο Λύκος απελπισμένος να ουρλιάζει στο φεγγάρι, και τη μέρα με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό ν’ αναζητάει το περήφανο πέταγμα του Γερακιού. Αυτή τις νύχτες καβάλα στ’ άλογο ν’ ακολουθεί τον Λύκο στο μοναχικό του ταξίδι-για πού άραγε;-να χαϊδεύει το σκληρό τρίχωμα, να γιατρεύει τις πληγές του απ’ τις παγίδες όταν δεν προλαβαίνει να τον προστατέψει απ’ αυτές, ν’αναζητάει τρυφερότητα στο θολό άγριο βλέμμα και να περιμένει...Να περιμένει την Αυγή, που χαρίζοντάς της φτερά, θα πετάξει ψηλά, πολύ ψηλά, προσμένοντας την λύτρωση που ξέρει πως δεν θα 'ρθει.
Συναντήθηκαν και ξανασυναντήθηκαν σε επόμενες ζωές και εποχές, άλλοτε με άλλη μορφή, η κατάρα όμως πάντα τους κυνηγούσε…Εκείνη πάντα αναγνώριζε εκείνο το θολό άγριο βλέμμα, κι εκείνος το δικό της απέλπιδο πλατάγιασμα των φτερών προς την Ελευθερία.
Τους συνάντησα πολλές φορές, σε διάφορα μέρη. Βλέπετε η δική μου κατάρα είναι να τους παρακολουθώ και να καταγράφω τις πτυχές αυτής της δραματικής πορείας στην αιωνιότητα. Προσπάθησα πολλές φορές να λύσω τα μάγια, να τους γλυτώσω απ’ την κατάρα, αλλοίμονο χωρίς ποτέ να το καταφέρω.
Αν ήξερα τουλάχιστον πώς ν’ άρχισαν όλα....Ρώτησα παντού. Γέρους σοφούς και μάντεις τυφλούς. Κι όλο την ίδια απάντηση έπαιρνα…Αυτή η κατάρα νέε μου έχει τις ρίζες της βαθειά μες στους αιώνες…Στις πυραμίδες διέταξε να τον τυφλώσουν σαν τέλειωσε το χτίσιμο του Ναού του Ήλιου. Έπρεπε να μείνει το μυστικό καλά κρυμμένο…
Κι έπειτα αυτός στον Ευφράτη την ώρα που ‘λουζε τα μακριά μαλλιά της την έπνιξε, γιατί το πρόσωπό της έδειξε σε στρατηλάτη νέο κι όμορφο....τον Μεγαλέξανδρο. Κι όταν στο γύρισμα των καιρών ξανάσμιξαν, άλλη άντρας κι άλλος γυναίκα, σαν Δάσκαλο τον δέχτηκε και του ‘πλεινε τα πόδια....μα αλλοίμονο εξέχασε, στη Ρώμη τον παρέδωσε στους σταυρωτές του. Εκείνος δεν εξέχασε, δεν συγχώρεσε, μάγισσα στην Πυρά διέταξε να την κάψουν....Ο καρδινάλιος.
Έγιναν κι άλλα πολλά στο διάβα των αιώνων…δεν θέλω να θυμάμαι. Πόνος βαθύς, σπαράζει η ψυχή μου. Φύγε, ψάξε...Ο Σταυρός του Νότου σ' οδηγά.

Πιστός υπηρέτης τους ακολούθησα να τους φροντίζω. Και μια νύχτα, την ώρα που το ουρλιαχτό του Λύκου έσκιζε τον υγρό αέρα κι έκανε τα ζωντανά του Θεού να κρύβονται στις φωλιές τους τρομαγμένα, τη ρώτησα. Γιατί, Κυρά, τον Λύκο ακολουθείς χωρίς να μπορείς να τον αλλάξεις;
Τον Άνθρωπο ακολουθώ…Αυτόν θέλω ν’ αλλάξω, είπε, και σήκωσε το βλέμμα της στον ουρανό. Εκείνη την ώρα δεν κατάλαβα τι ήθελε να πει, κι αποκαμωμένος έγειρα να κοιμηθώ. Το πρωί την είδα να σκίζει τους αιθέρες με τα δυνατά της φτερά. Εκείνος, ζωσμένος την ανήμπορη οργή, κοίταγε περίλυπος τον ουρανό. Σέλωσε το άλογό του και σκεφτικός πήρε ξανά τον δρόμο, ξωπίσω της…Αφέντη, τόλμησα να ρωτήσω…Γιατί την ακολουθάς αφού δεν μπορείς να την αλλάξεις σε γυναίκα; Είδα το βλέμμα του να χάνεται στα σύννεφα και καθώς ακολουθούσε το πέταγμά της στον ουρανό, είπε: γυναίκα μόνο μαζί μου δεν μπορεί να 'ναι. Γίναν πολλά. Να συγχωρεί δεν ξέρει....
Έμεινα εκεί να κοιτώ μια τον Αφέντη μου και μια το Γεράκι, προσπαθώντας να βγάλω νόημα από τα λόγια τους…μάταιος κόπος. Σε λίγο θα ‘πεφτε το σκοτάδι, έπρεπε να ετοιμαστώ. Να βρω ασφαλές κατάλυμα για την αφέντρα μου που κουρασμένη από τις αναζητήσεις της στον ουρανό θα ‘θελε να ξαποστάσει.
Στο μεταξύ μες το μυαλό μου κλωθογύριζε η ίδια πάντα σκέψη. Τι να ‘ναι αυτό που τη μοίρα τους ορίζει, τι να 'ναι αυτό που απ’ την αρχή των χρόνων σμίγει άντρα και γυναίκα, και πάλι χώρια τους κρατά, μέχρι να τους ξαναενώσει. Ερμής και Αφροδίτη στο Σύμπαν πορεύονται μαζί και χωριστά, μα σαν το πλήρωμα του χρόνου φτάσει και πάλι θα ενωθούν εις σάρκα μίαν στον αιώνα τον άπαντα...Σαν μήτρα ζεστή και υγρή αυτή μου η σκέψη με παρηγόρησε, ενώ από μακριά το ουρλιαχτό του Λύκου έδειχνε πως για κυνήγι είχε βγει.
Θυμίαμα και προσευχή στον Άναρχο πολλές φορές έστειλα…Σε κύκλους και πεντάλφα τα στοιχειά της Φύσης κάλεσα, Δρυίδες μάγους παρακάλεσα…Μια αύρα θαλασσινή στο τέλος μού το ψιθύρισε.
Μόνο όταν ο ήλιος θα κρυφτεί πίσω απ' τη σκιά του φεγγαριού, μόνο τότε θα μπορέσουν για μια και μοναδική φορά να συναντηθούν με ανθρώπινη μορφή ο Λύκος και το Γεράκι. Έτσι κι έγινε. ‘Όταν η λάμψη του ήλιου έσβησε, στο απόκοσμο εκείνο φως, έσμιξαν για μια και μοναδική φορά οι δυο εραστές του αιώνιου χρόνου. Μα μόλις το φως του ήλιου ξεχύθηκε στην πλάση, έδωσε ξανά φτερά στην ιέρειά του και του την πήρε και πάλι, κι έμεινε εκείνος μόνος στη γη να παρακολουθεί το πέταγμά της προς τον αφέντη της…
Μα παππού, αυτό το παραμύθι δεν έχει ευτυχισμένο τέλος σαν τα άλλα που τα βράδια μας λες, είπαν τα παιδιά που τόσην ώρα υπομονετικά περίμεναν το τέλος του παραμυθιού.
Ίσως γιατι...ιστορία αληθινή μπορεί αυτή να 'ναι, είπα και χάιδεψα τρυφερά την γάτα που στην αγκαλιά μου καθότανε...Την καινούργια μου προστατευόμενη μου κι αφέντρα....

το δάχτυλο

2007-03-26T22:04:00.000+03:00

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης ... Διαβάστε τη συνέχεια

Οργή Λαού: Αυτό το "αποκατάσταση της αξιοπιστίας της ελληνικής αστυνομίας" εμένα για να είμαι ελικρινής δε μου πάει. Πιστέυω πως η αστυνομική τρομοκρατία είναι ζήτημα πολιτικής επιλογής και όχι έλλειψης αξιοπιστίας ή "λίγων αστυνομικών". Το μπλέξιμο δε με τα διαβατήρια και τις ταυτότητες που κάνει το κείμενο υποβαθμίζει το ζήτημα της αστυνομικής βίας ενώ ξεχνιούνται δυο για μένα βασικά αιτήματα, αυτό της απομάκρυνσης της αστυνομίας από τις πορείες και εκείνο της αθώωσης όλων των κατηγορούμενων από τις συλλήψεις της 8ης Μάρτη.

Γι' αυτό και δεν το προσυπογράφω,(ουτ' εγώ) αλλά όπως και να έχει -και παρά τη γκρίνια μου - δεν παύει να είναι ενδιαφέρουσα πρωτοβουλία....

λέει ο "οργή λαού"

καθόλου ενδιαφέρουσα αγαπητε blogger γιατί είναι σαν να βλέπουμε το δάχτυλο και όχι αυτό που είναι πίσω του ...

και να μην ξεχνάμε οτι όλοι αυτοί που λένε να φύγει ο υπουργός είναι ψηφοφόροι του.

τι δεν θέλουν να αλλάξει και τον πουλάνε τόσο εύκολα;

2007-03-23T21:58:00.000+02:00

Εδώ Πολυτεχνείο

trash-art

2007-03-23T21:37:00.000+02:00

Διαταραχές Μνήμης

2007-03-22T00:13:00.000+02:00

Για πέμπτη φορά μου τηλεφωνούν από την MRB για να με ρωτήσουν για την νόσο Alzheimer. Τους ξαναλέω ότι αυτή την στιγμή δουλεύω και πως έτσι κι αλλιώς δεν θέλω να δίνω πληροφορίες από το τηλέφωνο. Λένε πως θα έρθουν στον χώρο μου. Κλείνουν. Ξανατηλεφωνούν αμέσως και με ρωτούν αν είμαι παθολόγος ή νευρολόγος. Λέω την ειδικότητά μου (παθολόγος) αποφεύγοντας να διευκρινίσω ότι είμαι μέλος της επιστημονικής επιτροπής της ελληνικής εταιρείας Alzheimer. Δεν με βρήκαν από την εταιρεία. Δεν κάνουν παρα μια πρόχειρη έρευνα για κάτι. Πιστεύουν περισσότερο κι από τους αναρχικούς ότι η κοινή γνώμη δεν έχει γνώμη. Αλλα πληρώνονται Για να μετρήσουν με ξεπερασμένο τρόπο αυτό που δεν εμπιστεύονται.

Ambulance In Athens

2007-03-08T21:29:00.001+02:00

2007-03-08T20:44:00.001+02:00

about ramon

2007-03-05T10:26:00.000+02:00

Αρκετά καθυστερημένα λόγω εκτάκτων διακοπών, απαντώ στην πρόσκληση του φίλου μου.

ι. Δέν αντέγραψα ποτέ σε γραπτές εξετάσεις- σχεδόν πάντα "αντέγραφα" στις προφορικές.

ιι. Μου αρέσει το φυστικοβούτυρο αλλά το κρύβω για να μην με περάσουν για οπαδό του αμερικάνικου τρόπου ζωής.

ιιι. Θέλω να μάθω να οδηγώ μηχανή.

ιv. Κάποτε θα σταματήσω να αυτολογοκρίνομαι.

v. Η καλύτερη στιγμή μου είναι τώρα.

Περνώ την σκυτάλη στους : αδαμαντία, μαριαλένα, ονειρολόγιο, άωρον, mal di luna

Sex Pistols‚God Save The Queen

2007-02-14T12:06:00.001+02:00

Προσπάθησα να βάλω το my way,Sid Vicius αλλα είχε ήδη λογοκριθεί.

οι φίλοι μου

2007-01-30T13:58:00.000+02:00

Με κατηγορούν ότι κάνω παρέα με ανθρώπους περιθωριακούς, αταίριαστους, με ανθρώπους με ακραία στοιχεία. Με κάτι γιατρούς που δεν παίρνουν ποτέ φακελάκι, με πολύ χοντρούς, με πολύ άσχημους, με ηλικιωμένες ακτιβίστριες, με πολύ μορφωμένους, με τελείως αμόρφωτους, με εκπαιδευτές καναρινιών, με επαγγελματίες τζογαδόρους, με baby sitters σκύλων, με αρειμάνιους. Ναι, μου αρέσουν και οι Πολωνέζες στιπτιζούδες και οι οικιακοί βοηθοί από την Αιθιοπία, λατρεύω τις ανορεκτικές κοπέλες, τις χυμώδεις μανικιουρίστες, αυτούς που νοσταλγούν την θητεία τους στον προσκοπισμό, τους εκ γενετής νάνους, τους εξαδάχτυλους, τους δασύτριχους έως λυκανθρωπισμού, τους νεατερντάλιους, τους κυφοσκωλιωτικούς, αυτούς που έχουν λαγώχειλος η και λυκόστομα, τους μεγαλακρικούς, τους παράφωνους,τις οδαλίσκες, τους αλλήθωρους, τις πανύψηλες μογγόλες, τις χαμηλοκώλες με κολάν, τους δον ζουάν, τους fruit cake ερωτευμένους, τους κοιλαράδες με το παντελόνι που κουμπώνει στην μασχάλη, τους ερασιτέχνες ψαροντουφεκάδες, τους παραπληγικούς μαραθωνοδρόμους, τους συλλέκτες ευτελών αντικειμένων,τους σαλταδόρους, τις ταξιτζούδες, τους κρουπιέρηδες, τους αλιείς μαργαριταριών, τους ιεραπόστολους άγνωστων θεών, τους σαλτιμπάγκους, τους συνοικιακούς κομμωτές.

Δεν είμαι μέλος της "Λέσχης Αλλόκοτων Επαγγελμάτων" του Τσέστερτον, εκτιμώ όμως αυτούς που "αποκλίνοντας" ανακαλύπτουν κάτι τελείως πρωτότυπο και προσωπικό και δημιουργούν οι ίδιοι τον εαυτό τους. Αυτοί δέχονται τους άλλους προαιρετικά, αυτοί βλέπουν τους άλλους όπως πραγματικά είναι και όχι ως αξεσουάρ. Αυτούς μπορώ να κοιτάζω με τα μάτια ορθάνοιχτα.

Exersises in Free Love

2006-12-29T02:02:00.000+02:00

καλύτερα καραγκιόζης...

2006-12-20T18:59:00.000+02:00

παρά Χατζηαβάτης

Liberty

2006-12-20T17:54:00.000+02:00

Αύριο θα έχω την δυνατότητα να κάνω τα πράγματα καλύτερα.

Αν όχι, να ξέρεις ότι είμαι ένας ακόσμητος άνθρωπος και θέλω όσα λέω αλλά δεν λέω πάντα όσα θέλω.

Την οργή μου την απλώνω σαν πρωινή δροσιά στον κάκτο της ερήμου και περιμένω τον ήλιο να βγει. Τα δάκρυά μου αρκούν για ν’ ανθίσει ο κάκτος κι ας νιώσω τον πόνο από τ’ αγκάθια του.

Τα παιδιά μου σφίγγουν το χέρι καθώς γυρνάμε από το σχολείο κι είμαι δικός τους για πάντα. Στο παιχνιδάδικο τους αγοράζω φτερά για να πετάξουν μόνα τους.

Την μέρα που γλίστρησες και σε βοήθησα να σηκωθείς ήταν η τελευταία φορά που σε κοίταξα από ψηλά. Πολλοί ανεβαίνουν, να πέσεις και να ξανασηκωθείς αυτό είναι γενναιότητα.

Pasolini

2006-12-12T11:36:00.000+02:00

το μακρύ ταξίδι της αυτογνωσίας

Ένας δεκατριάχρονος πηγαίνει για διακοπές του Πάσχα σε μια παρηκμασμένη λουτρόπολη μαζί με τους γονείς του και μια άλλη οικογένεια. Οι κόρες της φίλης της μητέρας του προκαλούν ένα καινούριο συναίσθημα στο αγόρι. Τριγυρίζουν μαζί στην συννεφιασμένη παραλία φλυαρώντας ασύστολα μέχρι που τα πόδια τους πρήζονται μέσα στις σχολικές ελβιέλες. Δροσίζουν τα πυρέσσοντα πρόσωπά τους σε ορεινές πηγές και ξαποσταίνουν κάτω από πλατάνια. Το βράδυ της Ανάστασης κάθονται στο τραπέζι. Εκεί, ανάμεσα στους ως χθες οικείους του, για πρώτη φορά αισθάνεται σαν ξένος.

Από εκείνη την ημέρα ξεκινά το ταξίδι του, που μοιάζει άσκοπο σε όσους υπάρχουν a priori. Όπως το ταξίδι της αναζήτησης της συλλογικής πραγμάτωσης που περιγράφεται στα ημερολόγια του Pasolini, στο εξαιρετικό βιβλίο-λεύκωμα «το μακρύ ταξίδι της άμμου».

art?

2006-12-05T21:25:00.000+02:00

(klik στην εικόνα.)

delirium

2006-12-01T20:16:00.000+02:00

Στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Θεσσαλονίκης παραπέμπεται να δικαστεί, με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, ένας άντρας από την πρώην ΕΣΣΔ, που αποπειράθηκε να σκοτώσει τη σύζυγό του και την ανήλικη κόρη του.
Το περιστατικό συνέβη τον περασμένο Αύγουστο στην περιοχή Ιωνία της Θεσσαλονίκης, όταν έπειτα από λογομαχία του αντρόγυνου, ο δράστης (Χ.Κ.) άρπαξε ένα όπλο που είχε στην κατοχή του, το γέμισε με δυο φυσίγγια και στράφηκε εναντίον της συζύγου του και της μόλις 12 ετών κόρης του. Μητέρα και κοριτσάκι, μόλις αντελήφθηκαν τις προθέσεις του άντρα, τράπηκαν σε φυγή, βρίσκοντας «καταφύγιο» στο σπίτι γειτόνων τους. Ο Χ.Κ. τους καταδίωξε, αλλά ακινητοποιήθηκε λίγο αργότερα από γείτονα. Ο κατηγορούμενος -χρήστης ναρκωτικών ουσιών- λίγες ώρες πριν το περιστατικό κι έπειτα από άλλον ένα διαπληκτισμό με τη γυναίκα του, με τη χρήση σουγιά, είχε καταφέρει τραύματα στο δεξί γλουτό της 12χρονης κοπέλας. Παραπέμπεται να δικαστεί με τις κατηγορίες της απόπειρας ανθρωποκτονίας με πρόθεση κατά συρροή, της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, της παράνομης οπλοφορίας και οπλοχρησίας, της παράνομης κατοχής πυρομαχικών και της κατοχής και χρήσης ναρκωτικών ουσιών κατ' εξακολούθηση. Ακόμη διώκεται για καλλιέργεια δενδρυλλίων κάνναβης κατ' εξακολούθηση, αφού οι αστυνομικές αρχές διαπίστωσαν ότι ο δράστης είχε φυτέψει και καλλιεργούσε τρία δενδρύλλια στην αυλή του σπιτιού του.

Πηγή: ΑΠΕ

η ελευθερία του τύπου

2006-10-26T19:02:00.000+03:00

Επειδή η ελευθερία του τύπου περιορίζεται σ’ αυτούς που έχουν ιδιοκτησία στον τύπο υπάρχει η λογοκρισία. Λογοκρισία ονομάζουμε τον έλεγχο του λόγου και άλλων μορφών ανθρώπινης έκφρασης. Σε πολλές περιπτώσεις (όχι πάντα) η λογοκρισία ασκείται από κυβερνητικά όργανα. Η λογοκρισία πηγάζει συνήθως από τη θέληση των κυβερνόντων (και όχι μόνο) να ασκούν έλεγχο στην κοινωνία.

Η λογοκρισία υπάρχει σε διάφορες μορφές από τότε που οι άνθρωποι άρχισαν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Παρ' όλο που είναι κοινώς αποδεκτό ότι ο κάθε άνθρωπος έχει το αναφαίρετο δικαίωμα να παράγει και να λαμβάνει πληροφορίες χωρίς κανέναν περιορισμό, σε καμία χώρα του κόσμου δεν υπάρχει απόλυτη ελευθερία έκφρασης (είτε γραπτού είτε προφορικού λόγου).

Αντίθετα, κάθε χώρα έχει τους δικούς της νόμους ενάντια στον λίβελλο, την αισχρολογία, τη βλασφημία, την ανταρσία ενάντια στο κράτος, κλπ. Όλοι οι προαναφερθέντες νόμοι θέτουν κατά κάποιο τρόπο περιορισμούς στην ελευθερία του λόγου, της έκφρασης και της ελεύθερης επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων. Oι μέθοδοι εφαρμογής της λογοκρισίας αλλάζουν ανάλογα με τις ιδέες, τις συνήθειες και την ηθική που επικρατεί σε κάθε χώρα και σε κάθε εποχή.

Αν και η λογοκρισία συμβαίνει σε όλα τα καθεστώτα, γίνεται μεγαλύτερη χρήση της σε ολοκληρωτικά καθεστώτα, όπως η δικτατορία.

δάσκαλος...

2006-10-23T22:18:00.000+03:00

.....στο bloggeristan

βόλος;

2006-10-10T20:18:00.000+03:00

Δολοφονία Δημοσιογράφου

2006-10-09T19:03:00.000+03:00

H Anna Politkovskaya ήταν ειδική ανταποκρίτρια της ρωσικής εφημερίδας Novaya Gazeta, και έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιορκία του θεάτρου Nord-Ost ως διαπραγματεύτρια (Οκτ.2002).

Γεννήθηκε το 1958 στην Νέα Υόρκη όπου οι Σοβιετικοί γονείς της υπηρετούσαν ως διπλωμάτες στον Ο.Η.Ε .

Το πιο πρόσφατο βιβλίο της ήταν «η Ρωσία του Πούτιν». O Πούτιν, πρώην κατάσκοπος της KGB, ανέλαβε την προεδρία της Ρωσίας το 2000 και παρουσίασε τον εαυτό του ως εκσυγχρονιστή και φωτισμένο ηγέτη, πρόθυμο να συνάψει σχέσεις συνεργασίας με τη Δύση. Η Anna Politkovskaya δεν εμπιστεύτηκε τη δημόσια εικόνα του Πούτιν.
Πεπεισμένη ότι ο Ρώσος πρόεδρος δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα προϊόν της ίδιας της ιστορίας του που διψά για εξουσία γράφει ότι σε κάθε του κίνηση ο ίδιος δεν θα διστάσει να θυσιάσει ρώσους πολίτες προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του.

O βρώμικος πόλεμος στην Τσετσενία, οι συνδιαλλαγές με τη Μαφία, τα σκάνδαλα στις επαρχίες της χώρας, τα κρούσματα διαφθοράς στο στρατό και στη δικαιοσύνη, η παρακμή των μυστικών υπηρεσιών, η τραγική κατάληξη της πολιορκίας του Θεάτρου της Μόσχας – όλα αυτά αποτελούν το αντικείμενο της έρευνας της Anna Politkovskaya.

Κατά την διαρκεια της κρίσης στο Μπεσλάν προσπάθησε να πάρει μέρος στις διαπραγματεύσεις για την απελευθέρωση των ομήρων-μαθητών, την εμπόδισε όμως αιφνίδια επιδείνωση της υγείας της, την οποία απέδωσε σε δηλητηριασμένο τσάι που ήπιε στο αεροπλάνο που την μετέφερε εκεί .

Το 2005 σε μια εκδήλωση των Ρεπόρτερς χωρίς Σύνορα στην Βιέννη ειπε : οι άνθρωποι μερικές φορές πληρώνουν με την ζωή τους γιατί λένε αυτό που σκέπτονται. Θα μπορούσε κάποιος να σκοτωθεί και μόνο γιατί μου έδωσε πληροφορίες. Δεν κινδυνευω μόνο εγώ.

Βρέθηκε νεκρή από τράυματα που προκάλεσε πιστόλι, στην Μόσχα, στις 7 Οκτωμβρίου 2006

Θεωρείται ως η «χαμένη ηθική συνείδηση της Ρωσίας» και ο αγώνας της για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της έχει χαρίσει τιμητικές διακρίσεις σε διεθνές επίπεδο.

Nick Cave

2006-10-06T20:42:00.000+03:00

Στις 22/9 στον Λυκαβηττό κάποιος του φώναξε «I love you Nick!», ο Cave του απάντησε «I love you too… What a coincidence!»

Σε ευχαριστούμε που ξεβούλωσες τα αυτιά μας.

free mp3's

2006-09-28T18:06:00.000+03:00

Ο Δημήτρης Λιάτσος ζεί στο Αμβούργο. Το cd "εγώ οι πέντε" κυκλοφόρησε το 1999, περιλαμβάνει 13 καλά τραγούδια a capella και μπορείτε να τα κατεβάσετε απο εδώ.

λάθη

2006-09-27T19:27:00.000+03:00

δεν επαναλαμβάνω συνέχεια τα ίδια,
προσπαθώ να κάνω και καινούρια

Μυρωδιά κλιβάνου.

2006-08-07T18:54:00.000+03:00

Αρχές της δεκαετίας του εβδομήντα, έχουμε πάει για καλοκαιρινές διακοπές σ’ ένα νησί των Κυκλάδων και μένουμε σ’ ένα μεγάλο σπίτι με πολλά δωμάτια και κήπο. Τότε πίστευα ότι οι καλοκαιρινές διακοπές είναι κάτι δεδομένο για όλους από πάντα. Αργότερα έμαθα ότι τα μπάνια του λαού καθιερώθηκαν την δεκαετία του τριάντα, συχνά με την μορφή προνοιακού βοηθήματος.

Ένα από τα δωμάτια του σπιτιού το νοικιάζει ο Αντώνης ο οδοντίατρος και λειτουργεί ως οδοντιατρείο. Τα πρωινά χαζεύω τα περιοδικά στην αίθουσα αναμονής-κυρίως Ταχυδρόμος με Κύρ και Μπόστ-με μυρωδιές από κλίβανο αποστείρωσης και γαρυφαλέλαιο να ανακατεύονται με τις μυρωδιές των λουλουδιών του κήπου.

Μια μέρα ο οδοντίατρος δεν έχει δουλειά και πιάνουμε συζήτηση. Με ρωτάει αν γνωρίζω κάποιον λαό που του έχουν πάρει την πατρίδα του. Μάλλον επηρεασμένος από τον Μικρό Σερίφη αναφέρω τους Ινδιάνους. Δεν ήταν αυτή η απάντηση που είχε στο μυαλό του ο Αντώνης ο οδοντίατρος με τα μαλλιά κολλημένα με μπριγιαντίνη.

Αναφερόταν στους Παλαιστίνιους και είπε αρκετά πράγματα, δεν θυμάμαι αν χρησιμοποίησε τις λέξεις γενοκτονία και αδικία, μα αυτό ήταν το νόημα.

Δεν έχουν αλλάξει πολλά πράγματα από τότε –τα καλοκαιρινά μπάνια τηρούνται με μια ψυχαναγκαστική εμμονή, οι παλαιστίνιοι σφαγιάζονται ανηλεώς- μα το φετινό καλοκαίρι έχει μόνο μια μυρωδιά κλιβάνου αποστείρωσης χωρίς το άρωμα των λουλουδιών του κήπου, κι εγώ δεν έχω καμμία όρεξη για διακοπές φέτος.

Beirut-Iran-Syria...

2006-07-18T19:44:00.000+03:00

Με αμείωτη ένταση συνεχίζονται από το Ισραήλ οι βομβαρδισμοί στο Λίβανο, ενώ σε εξέλιξη είναι η επιχείρηση μεταφοράς ξένων υπηκόων από την περιοχή.

Τουλάχιστον 13 άμαχοι σκοτώθηκαν τη νύχτα της Δευτέρας προς την Τρίτη στο νότιο Λίβανο από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς.

Η φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού "Ψαρά" βρίσκεται, ήδη, στο λιμάνι της Βηρυτού, προκειμένου να παραλάβει Ελληνες πολίτες.

Ο Τόνι Μπλερ κατηγορεί ανοικτά τη Συρία και το Ιράν ότι υποστηρίζουν τη Χεζμπολάχ κι ευελπιστεί πως θα επαναπατρισθούν οι Βρετανοί από τον Λίβανο εντός της εβδομάδος.

Η Δαμασκός κατηγορεί την Ουάσινγκτον ότι αφήνει το Ισραήλ να συνεχίζει την επίθεσή του.

Πρέπει να εμποδίσουμε το Ιράν και τη Συρία να εξοπλίζουν τη Χεζμπολάχ, δήλωσε η ισραηλινή ΥΠΕΞ.

Peninsula Vulgaris

2006-07-17T20:50:00.000+03:00

Στην ακτή της Βρετάνης υπάρχει μια περιοχή που ονομάζεται Peninsula Vulgaris. Σε μια αγροικία δίπλα στον γκρεμό δύο ώρες δρόμο με το κάρο από τον κοντινότερο οικισμό ζει εδώ και σαράντα χρόνια ο Ρολάνδος. Κανείς δεν γνωρίζει από πού ήρθε. Παιδί ακόμα τον περιμάζεψε ο γερο-Γκοριό ο τότε ένοικος της αγροικίας και τον κράτησε κοντά του σαν παραγιό. Με τα χρόνια ο γέρο-Γκοριό σκεφτόταν να υιοθετήσει τον μικρό Ρολάνδο η αδερφή του όμως που έμενε στον οικισμό και εποφθαλμιούσε την αγροικία του, τον απέτρεπε. Πως μπορείς να εμπιστευτείς κάποιον που δεν ξέρουμε από πού κρατάει η σκούφια του, που μπορεί να είναι ένας αιρετικός Καλβινιστής η παιδί τσιγγάνων η και Εβραίος ακόμα, του έλεγε. Το τελευταίο δεν ήταν και τόσο πιθανό καθώς ο μικρός ήταν απερίτμητος.

Ο γερο-Γκοριό πέθανε ένα χρόνο μετά την αδερφή του η οποία ήταν επίσης άκληρη και ο ενήλικας πλέον Ρολάνδος έμεινε μόνος στον κόσμο για δεύτερη φορά. Ο χαρακτήρας του ήταν από την φύση του ακοινώνητος ίσως και λίγο καχύποπτος με τους ανθρώπους και το απομονωμένο και αφιλόξενο περιβάλλον της Peninsula Vulgaris τον ικανοποιούσε πλήρως. Είχε ένα μικρό κήπο όπου καλλιεργούσε γογγύλια και κραμβολάχανα και μια βαρκούλα για να ψαρεύει. Πήγαινε νύχτα συνήθως για ψάρεμα και έπαιρνε μαζί του το μπρούτζινο τηλεσκόπιο που είχε κληρονομήσει από τον γερο-Γκοριό. Τις ατελείωτες ώρες που περνούσε μέσα στη βάρκα του άρεσε να χαζεύει τα φώτα των πλοίων που ταξίδευαν σ’ εκείνες τις αφιλόξενες θάλασσες. Ήξερε ότι δεν τον έβλεπαν, η ύπαρξη τους όμως τον έκανε να αισθάνεται λιγότερο μόνος. Άλλες βραδιές που ο ουρανός ήταν λιγότερο συννεφιασμένος-γεγονός σπάνιο στη Βρετάνη- ο Ρολάνδος μελετούσε τους αστερισμούς, έχοντας ως οδηγό ένα παλιό βιβλίο Αστρολογίας. Του φαινόταν ενδιαφέρον να βρίσκει την θέση των αστερισμών, αν και χωρίς σημασία για τον ίδιο καθώς δεν γνώριζε ούτε την ημερομηνία ούτε την ώρα της γέννησης του. Αισθανόταν ότι ήταν ένας παρατηρητής του ουρανού και της θάλασσας.

Εκείνο το χειμωνιάτικο βράδυ που συμπληρώνονταν δέκα χρόνια από τον θάνατο του γερο-Γκοριό, ο Ρολάνδος βαριόταν αφόρητα καθώς εδώ και μέρες η κακοκαιρία τον εμπόδιζε να πάει για ψάρεμα και οι δουλείες στον κήπο δεν ήταν αρκετές για να τον απασχολήσουν. Θα ήθελε να πάει για μια μπύρα στο πανδοχείο του χωριού μα χρήματα δεν υπήρχαν και ήταν μάλλον απίθανο να τον κεράσει κάποιος. Βγήκε λοιπόν έξω στο σκοτάδι το κρύο και την βροχή με το τηλεσκόπιό του ελπίζοντας ότι κάποιο πλοίο θα περνούσε αψηφώντας την κακοκαιρία από άγνοια για τους κινδύνους που κρύβουν οι θάλασσες της Βρετάνης ή από πλεονεξία ή –το συνηθέστερο- και για τους δύο λόγους. Πράγματι η τύχη ήταν με το μέρος του, αλλα σίγουρα όχι με το μέρος των ναυτικών που μέσα σε μια τέτοια κοσμοχαλασιά πάλευαν να κρατήσουν τον έλεγχο ενός τρικάταρτου στην άκρη της Peninsula προσφέροντας την δυστυχία τους για θέαμα στον ασκεπή Ρολάνδο. Το μέλλον τους ήταν προδιαγεγραμμένο σύντομα το σκάφος τους θα παραδιδόταν στην αγκαλιά του Ποσειδώνα και τα κορμιά όσων γλίτωναν από τον πνιγμό θα συντρίβονταν στα βράχια της Peninsula Vulgaris που δεν ονομάστηκε έτσι χωρίς λόγο.

Μια πρωτόγνωρη έξαψη κυρίευσε τον ερημίτη που με το μάτι κολλημένο στο τηλεσκόπιο παρακολουθούσε το χαροπάλεμα του σκάφους αψηφώντας τον παγωμένο αέρα και την βροχή που τον έδερναν. Από το μυαλό του πέρασε πρόσκαιρα η σκέψη να πάει στον οικισμό τρέχοντας, να τους ειδοποιήσει για το εύρημα του που δεν ήταν ορατό από εκεί καθώς το χωριό βρισκόταν στον μυχό του κόλπου, για να βγουν με καμιά σκούνα μήπως και σώσουν κανέναν. Η σκέψη αυτή τον βασάνισε για μερικά λεπτά. Μετά με αποφασιστικά βήματα μπήκε μέσα στο καλύβι του κα έπιασε να ζεσταίνει λίγη λαχανόσουπα. Χρειαζόταν κάτι να το ζεστάνει καθώς δεν μπορούσε να υπολογίσει πόσο θα έμενε ακόμα έξω στην κακοκαιρία παρατηρώντας το θέαμα. Καθώς κατάπινε γρήγορα το άνοστο ζουμί σκεφτόταν ότι δεν ήταν σωστό να πάει ενάντια στο θέλημα του Θεού ή την άγνοια ή την πλεονεξία των ανθρώπων. Αυτός ήταν μόνο ένας παρατηρητής.

israel attacks civilian targets in lebanon

2006-07-15T15:38:00.000+03:00

Οι μικροί λευκοί κόκκοι στη βάση της επιβλητικής έκρηξης είναι τα σπίτια ενός χωριού στο Λίβανο.

πηγή: cyprus indymedia.

Φόβος και Τρόμος στη Βηρυτό.

2006-07-14T20:51:00.000+03:00

Τουλάχιστον 61 οι νεκροί στο Λίβανο, ενώ συνεχίζονται οι επιχειρήσεις και στη Γάζα. Ο Ισραηλινός υπουργός Εσωτερικών Ρον Μπαρ Ον απείλησε με θάνατο τον ηγέτη της Χεζμπολάχ. «Ο ίδιος ο Νασράλα χάραξε τη μοίρα του. Θα λογαριαστούμε μαζί του όταν έρθει η ώρα» δήλωσε ο Ισραηλινός υπουργός.
Η Χεζμπολάχ διαθέτει εκατό πυραύλους ικανούς να πλήξουν το Τελ Αβίβ, σύμφωνα με τη βρετανική επιθεώρηση "Janes", που ειδικεύεται σε αμυντικά θέματα.
Σήμερα το πρωί οι Ισραηλινοί έπληξαν το νότιο τομέα της Βηρυτού, που θεωρείται προπύργιο της Χεζμπολάχ, όπου όμως δεν υπάρχουν πληροφορίες άν επλήγησαν σημαντικές εγκαταστάσεις της οργάνωσης.
Επιπλέον, η ισραηλινή Αεροπορία βομβάρδισε βάση της φιλοσυριακής παλαιστινιακής οργάνωσης Λαϊκό Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης - Κεντρική Διοίκηση στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου.

Οκτώ τραυματίες από ρουκέτα εναντίον της πόλης Σάφεντ του βορείου Ισραήλ. Η ισραηλινή αεροπορία βομβάρδισε για πρώτη φορά τερματικό σταθμό του διεθνούς αεροδρομίου της Βηρυτού.
Στη Βηρυτό και τα άλλα αστικά κέντρα του Λιβάνου οι πολίτες έχουν πανικοβληθεί και σπεύδουν να αποθηκεύσουν τρόφιμα και νερό, καθώς φοβούνται ότι οι επιθέσεις των Ισραηλινών θα ενταθούν. Τα περισσότερα καταστήματα στη Βηρυτό ήταν κλειστά την Πέμπτη και εκατοντάδες τουρίστες αναζητούν τρόπο για να φύγουν από τη χώρα.
Ισραηλινά αεροσκάφη έριξαν φυλλάδια σε προάστια της Βηρυτού και σε πόλεις στο νότιο τμήμα της χώρας, προειδοποιώντας τους πολίτες να μείνουν μακριά από περιοχές όπου βρίσκονται γραφεία της Χεζμπολάχ.
Πρόκειται για προειδοποίηση ότι επίκειται επίθεση με στόχο τον ηγέτη της οργάνωσης, Σαγιέντ Χασάν Νασράλα, καθώς ο ισραηλινός υπουργός Εσωτερικών απείλησε με θάνατο τον αρχηγό της Χεζμπολάχ.

Ramon Mercader

2006-07-12T20:05:00.000+03:00

Καταλανός που υπηρέτησε ως πράκτορας της NKVD (Λαϊκή Επιτροπή Εσωτερικών Υποθέσεων) γνωστότερη για την κεντρική διοίκηση κρατικής ασφάλειας που διαδέχθηκε την Cheka.

Γεννήθηκε στην Βαρκελώνη και μετά τον χωρισμό των γονιών του ακολουθεί την μητέρα του Eustacia Maria Caridad del Rio Hernandez στην Γαλλία. Η μητέρα του ήταν ενεργό μέλος του κομμουνιστικού κόμματος. Ταξίδεψαν μαζί στην Μόσχα πρίν από τον Ισπανικό εμφύλιο όπου εκπαιδεύτηκε στον ανταρτοπόλεμο. Το κωδικό του όνομα ήταν Gnome.

Ο Trotsky έφυγε από την Σοβιετική Ένωση το 1929 και μετά από περιπλανήσεις (αρχικά Κωνσταντινούπολη) καταλήγει στο Μεξικό. Το 1938 ο Led Sedov, γιός του Trotsky δολοφονείται.

Τον Οκτώβριο του 39 ο Mercader πηγαίνει στο Μεξικό. Πρώτη απόπειρα κατά του Trotsky από τον Iosif Grigulevich αποτυγχάνει.

Τον Μάιο του 1940 ο Ramon γνωρίζει μια ανύπαντρη γραμματέα του Trotsky την Sylvia Agelof στην οποία παρουσιάζεται ως Jacques Mornard. Tης λέει ότι είναι αθλητικός συντάκτης και χρησιμοποιεί αλληλοσυγκρουόμενες ιστορίες για να καλύψει τις συχνές απουσίες του.

Η Agelof τον ερωτεύεται και πιστεύει τις ιστορίες του. Τον γνωρίζει στον Trotsky στον οποίο παρουσιάζεται ως τροτσκιστής δημοσιογράφος από τον Καναδά.

Στις 20 Αυγούστου 1940 επισκέπτεται τον Trotsky στο σπίτι του στο Coyoacan. Στην τσέπη του έχει ένα γράμμα όπου ισχυριζόταν ότι οTrotsky τον έβαλε να σκοτώσει τον Stalin αλλά αυτός μετάνιωσε και αποφάσισε να σκοτώσει τον Trotsky, και έναν παγοκόφτη.

Τον τραυματίζει θανάσιμα στο πίσω μέρος της κεφαλής με τον παγοκόφτη, που χρησιμοποιεί για να μην κάνει θόρυβο. Όμως ο Trotsky βγάζει μια τρομακτική κραυγή –που ο Μercader μετέπειτα ακούει διαρκώς- και οι φρουροί του ορμούν να τον σκοτώσουν.

Παρά την κρίσιμη κατάστασή του ο Τrotsky τους λέει : αφήστε τον, αυτός ο άνθρωπος έχει μια ιστορία να πεί. Δεν την είπε ποτέ. Είκοσι-τέσσερις ώρες αργότερα, στα 61 του χρόνια, ο Trotsky πεθαίνει.

Ο Mercader καταδικάζεται σε είκοσι χρόνια φυλάκιση. Mέσα στην φυλακή συνεχίζει να ισχυρίζεται ότι είναι ο Jacques Mornard. Ενας ψυχολόγος, ο Alfonso Quiroz τον υποβάλλει σε διάφορα τέστ. Ο Ramon το βλέπει ως πνευματικό παιχνίδι και συμμετέχει χωρίς να αποκαλύπτει τίποτα. Συναρμολογεί τα πάζλ και τα όπλα σε δευτερόλεπτα, αποκωδικοποιεί μηνύματα, θυμάται αριθμούς, μαθαίνει γρήγορα γλώσσες, διαθέτει καταπληκτική αναλυτική σκέψη.

Το 1960 βγαίνει από την φυλακή, πηγαίνει στην Αβάνα και από εκεί, το 1961 πάει στην Μόσχα οπου λαμβάνει το μετάλλιο του ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης. Πεθαίνει το 1978 στην Αβάνα από καρκίνο των οστών και μεταφέρεται στην Μόσχα για να ταφεί ως Ramon Lopez.

materazzi

2006-07-10T20:03:00.000+03:00

Ένα video που εξηγεί πολλά...

το σαλιγκάρι και ο συγγραφέας.

2006-07-04T13:08:00.000+03:00

Ο ηλικιωμένος συγγραφέας ξύπνησε γύρω στις 11.30 το πρωί. Ανακάθισε στο τεράστιο κρεβάτι του, παραμέρισε τις κουνουπιέρες και έριξε μια νυσταγμένη ματιά στην Banana Libra, την εφημερίδα που διάβαζε κάθε πρωί και της οποίας ήταν βασικός μέτοχος. Κάποιος Mercader είχε εκτελέσει τον Trotski, αναταραχές στην σχολή Αγροτικής παραγωγής. Φώναξε το υπηρέτη του και του έκανε παρατήρηση γιατί τα κρουασάν είχαν κρυώσει. Εδώ και χρόνια τρεφόταν μόνο με κρουασάν που ο υπηρέτης αγόραζε καθημερινά από τον καλύτερο φούρνο του μεξικάνικου χωριού. Με τον υπηρέτη μιλούσαν μόνο για τα κρουασάν, αν είναι καλά ψημένα , αν έχουν όσο βούτυρο χρειάζεται, αν θέλει κι άλλα. Αναταραχές, σκέφτηκε, τι να θέλουν πάλι τα παλιόπαιδα.

Ξαναφώναξε τον υπηρέτη του και τον διέταξε να του φέρει την συσκευή του Bell, όπως ονόμαζε το τηλέφωνο. Ήταν από τους πρώτους που απέκτησαν τηλέφωνο στο Μεξικό και θεωρούσε σημάδι ψυχοπαθολογίας να μην έχει κανείς τηλέφωνο ακόμα κι αν δεν είχε την οικονομική δυνατότητα. Ήταν ικανοποιημένος μ’ αυτή την νέα εφεύρεση, σχεδόν λάτρευε την τεχνολογική εξέλιξη γιατί του επέτρεπε να επικοινωνεί με του ομοίους του χωρίς να χρειάζεται να βγαίνει από το ράντσο του και να έρχεται σε επαφή με τους άξεστους χωρικούς.

Καθώς δεν πίστευε στον Θεό αλλά ούτε και στον εαυτό του είχε εμπιστοσύνη (κατά βάθος) το αποκούμπι του, η παρηγοριά του, το πρόσκαιρο καταφύγιό του στην τρικυμία του φόβου του θανάτου, ήταν η τεχνολογία. Είχε τρεις φωνογράφους όπου άκουγε όπερα αν και δεν καταλάβαινε γρί, δύο φωτογραφικές μηχανές, σκοτεινό θάλαμο όπου εμφάνιζε τις φωτογραφίες που έβγαζε στον κήπο του, το μόνο μέρος εκτός κρεβατοκάμαρας όπου περνούσε λίγα λεπτά της ημέρας απαθανατίζοντας το αγαπημένο θέμα του, τα σαλιγκάρια. Σκόπευε να αγοράσει και μια μηχανή προβολής κινηματογραφικών ταινιών από την εταιρεία Lumiere, τόσο γιατί ήταν μια κορυφαία τεχνολογική εξέλιξη όσο και γιατί είχε μάθει ότι είχαν δημιουργηθεί ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ με θέμα το σαλιγκάρι. Ο συγγραφέας έλεγε είναι αυτάρκης σαν το σαλιγκάρι, κουβαλά όλο τον κόσμο του στην πλάτη του και προχωρά αργά αλλά σταθερά.

Ο γερασμένος υπηρέτης του έφερε το τηλέφωνο. Σχημάτισε έναν τριψήφιο αριθμό, το νούμερο του διευθυντή της σχολής Αγροτικής παραγωγής όπου οι άξεστοι αγρότες μάθαιναν δυο-τρία πράγματα για να γίνονται πιο χρήσιμοι στα κτήματα τα δικά του και των ανταγωνιστών του δυστυχώς.

Κατάπληκτος άκουσε ότι οι νεαροί σπουδαστές είχαν ξεσηκωθεί και ζητούσαν, οι τεμπέληδες, εκατό γραμμάρια ψωμί την ημέρα παραπάνω και-άκουσον άκουσον- να μην πληρώνουν για τα βιβλία που θα τους εξασφάλιζαν δουλειά στις φυτείες μπανάνας. Εξοργισμένος εκτόξευσε το πιάτο με τα κρουασάν στα μούτρα του γηραιού υπηρέτη ο οποίος δεν πρόλαβε να σκύψει με αποτέλεσμα ένα βαθύ θλαστικό τραύμα να προστεθεί στις αυλακιές του μετώπου του. Με μάτια θολωμένα από το αίμα ο γέρος μάζεψε το σπασμένο πιάτο και αποσύρθηκε χωρίς να πει λέξη. Ο ηλικιωμένος συγγραφέας φαινόταν πιο ήρεμος τώρα. Α τους βανδάλους, αναφώνησε. Βέβαια, που να βρουν τους καλούς τρόπους με την ποταπή ανατροφή που παίρνουν από τις εκφυλισμένες οικογένειές τους. Θα τηλεφωνήσω στον Don Colauzio να τον διατάξω να τους κατακεραυνώσει από την εφημερίδα μου. Η μάλλον το θέμα είναι σοβαρό, τέτοιες συμπεριφορές με εκθέτουν στις ξένες εταιρείες, πλήττεται η αξιοπιστία και ο πολιτισμός της χώρας. Θα γράψω ο ίδιος το άρθρο και θα του το υπαγορεύσω τηλεφωνικώς. Ας είναι καλά η τεχνολογία, μας προφυλάσσει από τους βαρβάρους.

Ο γέρο υπηρέτης αφού καθάρισε το τραύμα του και το έδεσε με μια γάζα, βγήκε για λίγο στον κήπο, από την πόρτα της κουζίνας. Η καλοκαιριάτικη μπόρα είχε σταματήσει και τα σαλιγκάρια ξεθάρρεψαν. Βρήκαν ένα μέρος ασφαλές και μασουλούσαν αυτάρεσκα τα φύλλα τους. Ευτυχώς, σκέφτηκε, το μόνο ίχνος που αφήνουν στον κόσμο είναι μια γλοιώδης γραμμή, η οποία σβήνει εύκολα.

Linkblogs.

2006-06-28T18:35:00.000+03:00

Κατά καιρούς συνάδελφοι μπλογκεράδες αποχωρούν -άλλοτε καταγγέλοντες, άλλοτε με λιγότερο θόρυβο- απο το μόνιτορ. Τα περι άνισης μεταχείρισης, οι καταγγελίες για σικέ λινκ-μπλόγκιν, η ανισότητα γραμματοσειρών κ.ο.κ. επαναλαμβάνονται και απο άλλους μπλογκεράδες που δεν επέλεξαν ακόμη την δυναμική στάση της αποχώρησης. Νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθούμε περισσότερο με το τι γράφουμε και κάπως λιγότερο με την ανταπόκριση που λαμβάνουμε εμείς ή κάποιος άλλος. Τα λινκμπλόγκς είναι μόνο ένα εργαλείο και ως τέτοιο πρέπει να τα βλέπουμε. Οταν κάνω λινκ ή λινκμπλόγκ σε κάποιο ποστ αυτό στο μυαλό μου εχει μόνο δύο έννοιες: να μπορώ να ξαναβρώ κάτι που μου άρεσε και δευτερευόντως να προτείνω έμμεσα σε κάποιον άλλο να το διαβάσει. Καμμία άλλη σκοπιμότητα. Οταν βλέπω διάφορα ποστ στο μόνιτορ, σχεδόν ποτέ δεν δίνω σημασία στο μέγεθος της γραμματοσειράς και λέω σχεδόν ποτέ γιατί μερικές φορές λειτουργώ αντίστροφα, ψάχνω σε ποστ με μικρές γραμματοσειρές γιατί εκεί βρίσκω κάτι που αξίζει ως γραφή, ως πρωτότυπη σκέψη, ως φρέσκια ματιά. Αυτά αναζητώ στην μπλογκόσφαιρα, απο "έγκριτους" δημοσιολόγους έχουμε ενα σωρό στις εφημερίδες , τα ραδιόφωνα, τις τηλεοράσεις.

Οσον αφορά τα λινκμπλόγκς, η ποσότητα με αφήνει αδιάφορο, δεν πάει να έχει δεκαπέντε μάκηδες και τάκηδες και σούλες κάποιο ποστ, εμένα με παρακινεί να το διαβάσω η υποσημείωση-έστω μονήρης- απο μπλογκεράδες που νομίζω ότι έχουν παραπλήσια κριτήρια μ' εμένα.

Πολύ κακό για το τίποτα; Oχι ακριβώς, αν σκεφτεί κανείς ότι τα ελληνόφωνα μπλογκς είναι γύρω στα χίλια μέσα σε 42 εκατομμύρια παγκοσμίως κι οτι παρά το επίσης περιορισμένο ποσοτικά κοινό στο οποίο απευθύνονται υπάρχουν πολλά με υψηλή ιστοθέαση, μέσα στις πρώτες δεκάδες χιλιάδων της παγκόσμιας κατάταξης.
Αρα κάποιο ρόλο πρέπει να παίζει και το μόνιτορ.

ο νάνος του Velazquez.

2006-06-26T19:00:00.000+03:00

Ξεκινήσαμε χτες να πάμε για καφέ με τον Μπάμπη στα Καμένα Βούρλα. Λίγο μακριά βέβαια και ίσως να μην είναι και πολύ του συρμού ως προορισμός. Όμως ο Μπάμπης μόλις είχε αγοράσει το καινούργιο του αυτοκίνητο, ένα μουσταρδί Peugeot 207 GT και ήθελε να το στρώσει. Φτάσαμε κατά τις τρεις το μεσημέρι. Σταματήσαμε σ΄ ένα κάπως πιο μοντέρνο καφέ-μπαρ, λίγο πιο πέρα από τα παραδοσιακά γαλακτομπουρεκάδικα . Παραγγείλαμε τον παραδοσιακό πλέον καφέ στην Ελλάδα τον εσπρέσσο φρέντο που αντικατέστησε τον ως τώρα παραδοσιακό φραπέ. Πήραμε και εκμέκ με κανταΐφι και ο Μπάμπης άρχισε να μου διηγείται ένα όνειρο.

Δεν είμαι ψυχαναλυτής, ξαναδιάβασα όμως πρόσφατα το βιβλίο «ο Δήμιος του έρωτα » του Irvin Yalom. Έτσι με τις οδηγίες που δίνει στο κεφάλαιο ο Ονειρευτής, έδωσα στον Μπάμπη την ακόλουθη ερμηνεία: ο γιατρός είσαι εσύ, αλλά έχεις χάσει τον εαυτό σου, δεν σε αναγνωρίζει ούτε η θεία σου. Η θεία σου συμβολίζει το πώς βλέπεις τις γυναίκες, είναι ψηλότερη και νεότερη- άρα τις έχεις τοποθετήσει σε μια θέση σημαντικότερη από την πραγματική. Οι εξετάσεις για τις οποίες δεν πρόλαβες να προετοιμασθείς είναι οι στόχοι που δεν πρόλαβες να καταφέρεις στη ζωή σου. Τα νομίσματα που σου έπεσαν είναι οι επιθυμίες σου που δεν πραγματοποιήθηκαν και τις αναγνωρίζεις μόνο μέσα από συμβολικούς κωδικούς. Οι όροφοι που ανεβαίνεις πετώντας είναι τα στάδια της ζωής σου. Όλο το όνειρο δείχνει ένα έντονο άγχος. Φοβάσαι ότι θα πεθάνεις χωρίς να πραγματοποιήσεις τους στόχους σου, τις επιθυμίες σου. Η πτήση συμβολίζει την σεξουαλική πράξη, μ΄ αυτή προσπαθείς να αντιμετωπίσεις τους φόβους της μετάβασης από το ένα στάδιο της ζωής σου στο άλλο και κυρίως τον έντονο φόβο του θανάτου.

To όνειρο

2006-06-25T21:23:00.000+03:00

Βρίσκομαι σε μια περιοχή στο κέντρο της πόλης.
Πρόκειται να ξαναδώσω πανελλήνιες αλλά δεν έχω διαβάσει. Ψάχνω να βρω τα βιβλία μου αλλά δεν είναι στο σπίτι μου. Τελικά τα ανακαλύπτω να στέκονται σε ράφια στο σημείο όπου θα έπρεπε να είναι οι επιγραφές δύο καταστημάτων- ίσως βιβλιοπωλείων- που είναι κλειστά. Μάλλον τα έχει βάλει εκεί η πεθερά μου.
Μπαίνω σ’ ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Μοιάζει με την Μεγάλη Βρετανία και με τα ξενοδοχεία στα αστυνομικά μυθιστορήματα της Αγκάθα Κρίστι. Μεγάλη σάλα στο ισόγειο, φαρδιές σκάλες με περίτεχνα κάγκελα, ένοικοι με ενδυμασίες αστικές αγγλικές των αρχών του 1900. Αρχίζω να ανεβαίνω τους ορόφους πετώντας. Προσπερνώ την αδερφή του πατέρα μου που φαίνεται αρκετά νεότερη και ψηλότερη και δεν με αναγνωρίζει.
Σε κάποια σκάλα ανακαλύπτω ένα σωρό από νομίσματα. Πλησιάζω να δω ποιας χώρας είναι. Πίσω μου έρχεται ένας υπάλληλος του ξενοδοχείου. Μου λέει ότι είναι μάρκες του ξενοδοχείου. Από την διερεύνηση ενός κωδικού αριθμού που φέρουν αποκαλύπτεται ότι ανήκουν στον γιατρό του ξενοδοχείου. Προτείνω να αναζητήσουμε τον γιατρό.
Φτάνουμε στον έκτο όροφο όπου συγκεντρωμένοι ένοικοι περιμένουν τον γιατρό που έχει αργήσει να ανοίξει το εντός του ξενοδοχείου ιατρείο του. Μια υπάλληλος της ασφάλειας του ξενοδοχείου με βαθμό επισμηνία βρίσκεται εκεί. Της ανακοινώνω το εύρημα των νομισμάτων και με την βεβαιότητα πλέον ότι κάτι κακό έχει συμβεί κατευθυνόμαστε προς το δωμάτιο του γιατρού.
Ξυπνάω.

Η δικτατορία της άγνοιας.

2006-06-23T19:39:00.000+03:00

Η γνώση δεν παρουσιάζεται ως αληθινή παρά μόνο αν ταυτίζεται με το αντικείμενο (adequatio intellectus e rei) και η αλήθεια πρέπει να ταυτιστεί με την πραγματικότητα.

Στην ιστορία της φιλοσοφίας η γνώση θεωρήθηκε πάντοτε σαν μια δυνατότητα εξασφαλισμένη σε όλους , σαν κάτι το αδύνατο ή κάτι το δυνατό σε καθορισμένες συνθήκες. Στην πραγματικότητα τι συνέβαινε;

Στην Αρχαία Αίγυπτο για παράδειγμα η περιχαράκωση της γνώσης σε λίγους και η καταβύθιση στην άγνοια για τους πολλούς ήταν η αποτελεσματικότερη οδός για την διατήρηση της ιεραρχημένης κοινωνίας.

Τα ιερογλυφικά μπορούσαν να τα αποκωδικοποιήσουν οι εκλεκτοί κι αυτή ήταν η ειδοποιός τους διαφορά από τους άβουλους δουλοπάροικους που μοχθούσαν για την επιβίωση όλων.

Στον Μεσαίωνα οι ημιφωτισμένες βιβλιοθήκες ήταν στην διάθεση των μοναχών, οι χωρικοί έκαναν την προσευχή τους κάτω από τον κατασκότεινο ουρανό ανακατεύοντας παγανιστικές δοξασίες με χριστιανικό δογματισμό.

Σήμερα οι μάζες αναστενάζουν στα γήπεδα, αποκεφαλίζονται ακούσια μπροστά σε slapstick τηλεοπτικά show, παραπληροφορούνται ασυνείδητα από την πιο άκριτη δημοσιογραφία όλων των εποχών. Ελάχιστοι διανοούμενοι ξεπορτίζουν από το μαντρί της άγνοιας και δημοσιολογούν.

Ο στόχος της δικτατορίας της άγνοιας είναι το κέρδος, αλλά το κέρδος δεν είναι αυτοσκοπός.

Η παραγωγή αγαθών απαιτείται για να ζήσεις καλά, πρέπει όμως να γνωρίζεις πώς να ζήσεις καλά.

μετονομασίες...

2006-06-21T19:44:00.000+03:00

Την μετονομασία της Β. Σοφίας και της Β. Αμαλίας (όπου β=βασίλισσα) σε Α.Παπανδρέου και Κ. Καραμανλή, επιθυμεί το δημοτικό συμβούλιο Αθήνας. Στην Θεσσαλονίκη ο Μπουτάρης, πιο τολμηρός, επιθυμεί να μετονομαστεί η Αγίου Παύλου σε Κεμάλ. Τι μου θυμίζουν αυτά...

mal di luna

2006-06-21T19:09:00.000+03:00

Την κατάρα μου να'χεις...αγάπη μου.

Hξερα ότι είχαμε ημερομηνία λήξεως , το ήξερα τόσο καλά όσο κι εκείνα τα μεξικάνικα φασόλια που τρώγαμε , έτσι , κρύα απ' την κονσέρβα, ρουφώντας μεγάλες γουλιές γλυκό σαμιώτικο, βιαστικά , γιά να γυρίσουμε πάλι στο κρεββάτι , να ξεσκιστούμε .
Γιατί , ο πόνος ματάκια μου δεν είναι άγγιγμα ελαφιού . Ποτέ δεν ήταν ...

Η συνέχεια εδώ, σ'ένα blog που δέχεται ακόμα επισκέψεις και μπαίνει ως link έξι μήνες μετά το τελευταίο post.

Για ένα πουκάμισο αδειανό,

2006-06-21T18:51:00.000+03:00

Ακατανόητο, περίπου σχιζοφρενικό χαρακτήρισε το τοπίο στην ανώτατη εκπαίδευση, ο πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Κρήτης, Γιώργος Γραμματικάκης.
Πολύ φασαρία για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη.

Για την υπουργό είπε ότι απετέλεσε την μεγαλύτερη διάψευση-απογοήτευση για όλη την ακαδημαική κοινότητα.
Για τα πανεπιστήμια ζήτησε πραγματική αυτοτέλεια και μεγαλύτερη οικονομική υποστήριξη.

Αν το πανεπιστήμιο δεν μας καταλαβαίνει...

2006-06-19T21:52:00.000+03:00

Θυμάμαι τον Σάββα Τοσοδουλίδη από την κατάληψη της Σχολής όπου ήμασταν συμφοιτητές πολλά χρόνια πριν. Δεν συμφωνούσε απόλυτα με την κατάληψη ως μέσο διεκδίκησης γιατί φοβόταν, έλεγε, μην χαθεί το εξάμηνο. Ο Σάββας ήταν ένα σκυθρωπό παιδί με γαμψή μύτη, γουρλωτά μάτια και αυξημένη περίμετρο μέσης. Κάπνιζε πάρα πολύ και μιλούσε ελάχιστα και χαμηλόφωνα .

Την μετέπειτα ένθερμη συμμετοχή του στην κατάληψη την αποδώσαμε τότε στο ανομολόγητο αλλά εμφανές ενδιαφέρον του για την συμφοιτήτριά μας την Θεογνωσία, μια αδύνατη και γενικώς αδιάφορη κοπέλα από την Κομοτηνή. Η κατάληψη τραβούσε σε μάκρος, ο κόσμος απογοητευόταν και σιγά-σιγά αραίωνε, και ο Σάββας περνούσε ατελείωτες ώρες περιφρουρώντας την σχολή παρέα με την Θεογνωσία, με ένα γυάλινο βαζάκι από μαγιονέζα που χρησιμοποιούσε για να πίνει στιγμιαίο καφέ και μια τράπουλα με την οποία την μάθαινε να παίζει μπουρλότο.

Οι δυό τους έμοιαζαν με ζευγάρι που ζεί χρόνια μαζί από συνήθεια και συνεννοείται με δικούς του κώδικες. Κάποια στιγμή έλειψα για δύο-τρεις μέρες και όταν επέστρεψα βρήκα τον Σάββα μόνο του και ακόμα πιο δυστυχισμένο από παλιότερα. Η Θεογνωσία τα είχε φτιάξει με τον συμφοιτητή μας τον Μ. τον πιο ομιλητικό στις συνελεύσεις, που έλεγε πάντα: αν το πανεπιστήμιο δεν μας καταλαβαίνει, τότε θα το καταλάβουμε εμείς.

Από τότε ο Σάββας ακολούθησε πανεπιστημιακή καριέρα, αν και τόσα χρόνια μετά δεν εχει μια σταθερή θέση και συνεχώς εξαρτάται από τις επιχορηγήσεις κρατικές και μη. Το περασμένο σαββατοκύριακο συναντήθηκαν μ’έναν φίλο, σ’ένα μεγαλοξενοδοχείο όπου γινόταν ένα επιστημονικό συνέδριο, χρηματοδοτούμενο από μια εταιρεία.

Στο ξενοδοχείο βρισκόταν και δεκάδες ευειδέστατες κοπέλες που έπαιρναν μέρος στα καλλιστεία Σερβίας-Μαυροβουνίου. Ο Σάββας τις κοιτούσε με τα μάτια του ακόμα πιο γουρλωμένα και τις μακάριζε γιατί αυτές εκτός από νιάτα και ομορφιά, έχουν ακόμα ένα όνειρο, ενώ αυτός κανένα. Σχολιάζοντας τα των τωρινών καταλήψεων και αφού πρώτα απείλησε θεούς και δαίμονες αν η όλη ιστορία καθυστερήσει την έρευνά του, κατέληξε: και εγώ πολλές φορές δεν συμφωνώ με την εταιρεία που με χρηματοδοτεί, τι να κάνω, να την καταλάβω;

Φαντασμαγορικός Καπιταλισμός.

2006-06-14T18:42:00.000+03:00

Σκηνές μέσα σ’ ένα λεωφορείο στην Ποσειδώνος : αλλοδαποί, συνταξιούχοι ναυτικοί, λουόμενοι, κοριτσάκια με ακουστικά στ’ αυτιά, χαλαρή διάθεση στα πρόσωπα, συζητήσεις για θέματα διαχρονικά και επίκαιρα.
Έξω περνούν κάμπριο αυτοκίνητα, τα καταστήματα είναι ευάερα, τα παραλιακά μαγαζιά διασκέδασης διακοσμημένα με φανταχτερά χρώματα. Φοίνικες και καγγελάκια πλαισιώνουν μπαμπάδες με καρότσια που βολτάρουν παραθαλάσσια, κυρίες βγάζουν τα σκυλάκια τους για βόλτα.
Κι ενώ σκέφτομαι ώ τι φαντασμαγορικός καπιταλισμός, ξαφνικά το σκηνικό της ευδαιμονίας ανατρέπεται, ασθενοφόρα και πυροσβεστικά με τις σειρήνες τους σε μέτρια ένταση μας προσπερνούν, οι μεσόκοπες λουόμενες σταυροκοπιούνται, τα κοριτσάκια εγκαταλείπουν προσωρινώς την νιρβάνα των walkman, οι διαχρονικοί αναλυτές επιστρέφουν αιφνιδίως στο τώρα: κάποιον τον χτύπησε το τράμ, αυτοκτονία ίσως.

Αστικό τοπίο.

2006-06-13T20:44:00.000+03:00

Είχε δημοσιευτεί στα Παράθυρα, πρό πραξικοπήματος.

Νέα διεύθυνση : εδώ

Τα καλύτερα ελληνικά blogs.

2006-06-13T18:36:00.000+03:00

*Διαβάζω με προσοχή τα ελληνικά web logs εδώ και αρκετό καιρό. Άλλα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον, άλλα μικρότερο. Νομίζω ότι μπορούν να χωριστούν σε δύο κατηγορίες :

1. αυτά που ο δημιουργός τους έχει κατανοήσει καλά τι θέλει, έχει συνειδητοποιήσει ποιος είναι και τι προσδοκά από τους άλλους. Μπορεί να πειραματίζονται ως προς την θεματολογία, το ύφος της γραφής ή την εμφάνιση, το αποτέλεσμα παραμένει πάντα αξιόλογο. Τέτοια web logs είναι της λοκαντιέρας του Goldoni, της Μαρκησίας Von Kleist,του Γ.Χοιροβοσκού, του Old Boy, του George le Nonce και μερικά ακόμα που αναφέρω στους συδέσμους μου.

2. αυτά που ο δημιουργός τα αντιμετωπίζει ωσάν κακομαθημένα παιδιά, αισθάνεται δηλαδή ενοχές γι΄αυτά και τις βγάζει κατηγορώντας όλους τους άλλους.

Πεθαίνοντας στο Guantanamo Bay.

2006-06-12T13:11:00.000+03:00

Θα απελευθερωνόταν ο ένας από τους τρείς αυτόχειρες του Guantanamo. Δεν το γνώριζε όμως γιατί δεν είχε αποφασισθεί σε ποια χώρα θα τον έστελναν.
Η κριτική διογκώνεται, ακόμα και στους κόλπους των Ρεπουμπλικανών.
Τα αυτονόητα επανέρχονται, ότι ο καθένας πρέπει να δικάζεται, αν υπάρχουν κατηγορίες και όχι να κρατείται, να βασανίζεται κ.ο.κ.
Ο προς μεταφορά αυτόχειρας ονομαζόταν Mani Shaman Turki al-Habardi Al-Utaybi.
Ενας δικηγόρος περιέγραψε την κατάσταση των κρατουμένων ως απελπιστική.
Σ’ αυτούς τους ανθρώπους έχει ειπωθεί ότι θα φτάσουν πενήντα χρονών μέχρι να βγουν, αν βγουν ποτέ. Τους έχει αρνηθεί ακρόαση, δεν έχουν καμία πιθανότητα απελευθέρωσης.
Ο Al-Utaybi. είχε θεωρηθεί ασφαλές πρόσωπο,υποψήφιος για απελευθέρωση αλλά δεν είχαν που να τον στείλουν.
Στο Guantanamo Bay κρατούνται 460 φυλακισμένοι στην πλειοψηφία τους χωρίς κατηγορίες.
Εχουν γίνει δεκάδες απόπειρες αυτοκτονίας χωρίς επιτυχία ως τώρα.

ΔΙΑΔΩΣΕΤΟ!

2006-06-12T12:19:00.000+03:00

Εδώ Πολυτεχνείο

Η νεκροψία του αλ Ζαρκάουι.

2006-06-11T12:57:00.000+03:00

Με την εκτέλεση του αλ Ζαρκάουι οι Αμερικανοί θέλησαν να στείλουν ένα μήνυμα ισχύος σε πολλούς αποδέκτες. Ο πρώτος στόχος βρίσκεται στο εσωτερικό των ίδιων των Η.Π.Α. όπου η δυσαρέσκεια, ο σκεπτικισμός, η απογοήτευση για την συνεχιζόμενη εμπλοκή στο Ιράκ διαρκώς διογκώνονται. Μια πρώτη περιήγηση σε προσωπικές ιστοσελίδες Αμερικάνών δείχνει ότι η εκτέλεση τους έχει δώσει ελπίδες ότι η κατάσταση βαίνει προς εκτόνωση.

Ο δεύτερος στόχος είναι η Ιρακινή αντίσταση και ο Ισλαμικός κόσμος. Εκει τα πράγματα είναι δυσκολότερα και μάλλον περισσότερο φανατισμό προκαλούν ενέργειες σαν αυτή. Αλλωστε για την δική τους κουλτούρα κάποιος που σκοτώνεται για το Ισλάμ δεν ηττάται, αντιθέτως γίνεται μάρτυρας.

Ο τρίτος στόχος τόσο μέσω της εκτέλεσης όσο μέσω του συμβολισμού της νεκροψίας είναι ο υπόλοιπος κόσμος, εμείς. Νεκροψία γιατί; αναρωτιέται κανείς. Υπάρχει περίπτωση να πέθανε από παθολογικά αίτια, από την νόσο των πτηνών για παράδειγμα;. Όχι βέβαια αλλά η τήρηση των προβλεπόμενων διαδικασιών δίνει μια επίφαση νομιμότητας σε δύσκολους καιρούς. Ταυτόχρονα η νεκροψία βεβαιώνει τους πάντες ότι ο αντίπαλος εξολοθρεύτηκε οριστικά. Παρ όλα αυτά μια μικρή δημοσκόπηση στο in.gr* δείχνει ότι ούτε εμείς πειστήκαμε για το κλείσιμο του κύκλου της βίας. Ενας νεκρός αλ Ζαρκάουι δεν φτάνει για να τελειώσει ο πόλεμος, ούτε οι αυτοκτονίες κρατουμένων θα κλείσουν τα Γκουαντάναμο.

* Τι πιστεύετε για το μέλλον του Ιράκ;

Θα περιοριστεί η βία :192--12,08%

Η κατάσταση θα παραμείνει ίδια: 641--40,31%

Θα κλιμακωθούν οι επιθέσεις :731---45,97%

Δεν ξέρω / Δεν απαντώ :26--1,64% Σύνολο:1590

Πάρε αυτό το κομπολόι*

2006-06-09T18:56:00.000+03:00

...για να θυμάσαι τον Νίκο

*Αντικείμενο-φετίχ και σημάδι αναγνώρισης απανταχού των Ελλήνων

Που πηγαίνουν οι ελέφαντες όταν γερνάνε;

2006-06-08T20:36:00.000+03:00

Υπάρχει ένας άνθρωπος που τον γνωρίζω σχεδόν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τον έχω δει σε καλές και σε άσχημες στιγμές, δικές μου και δικές του. Άρχισα να καπνίζω ίσως επηρεασμένος από το ότι κάπνιζε τότε.
Αργότερα έπαθε στεφανιαία νόσο και έκανε by pass. Έκοψε το κάπνισμα αλλά το πάθος του για το φαγητό και τις γυναίκες παρέμεινε αμείωτο. Μετά το by pass τον είδα για μία και μόνη φορά να δακρύζει.
Ήταν καλοκαίρι σε μια ταβέρνα στην Πάρο, είχε βάλει μια πετσέτα μπροστά από το πρόσωπό του για να κρύψει τα δάκρυά του και μου είπε: θα πεθάνω…
Από τότε πέρασαν πάνω από είκοσι χρόνια.
Για κάποια χρόνια τον έβλεπα σπάνια, μιλούσαμε πάντα στο τηλέφωνο και πάντα μου έλεγε ότι γνωρίζει συνεχώς γυναίκες, απορώντας για την δική μου αποκλειστική σχέση.
Πρίν από λίγο καιρό ξαναβρεθήκαμε και άρχισε να μου μιλά όχι για τις παροδικές εξωσυζυγικές περιπέτειες-που τώρα πια αρχίζω να αμφισβητώ αν όντως υπήρχαν- αλλά για μια σχέση διάρκειας τριάντα ετών που διατηρεί και που είναι σε γνώση της συζύγου του.
Μιλούσε για την γυναίκα αυτή με τρυφερότητα, σχεδόν αμυδρή αλλά πρωτοφανέρωτη για αυτόν. Για τους συγγενείς της αναφερόταν σαν να είναι-μεταξύ σοβαρού και αστείου- και δικοί του συγγενείς. Την ώρα εκείνη που τον άκουγα να μιλάει δεν μου έκαναν όλα αυτά ιδιαίτερη εντύπωση καθώς είναι ένας άνθρωπος συχνά υπερβολικός στον λόγο του.
Αργότερα μόνος μου πια ξαναέφερα όλη την εικόνα στο μυαλό μου κι άρχισα ν’ αναρωτιέμαι, αυτός ο απολογητικός λόγος είναι η αγωνία του γερασμένου ελέφαντα που ψάχνει ένα μέρος να ξαποστάσει με ησυχία;
Tόσα χρόνια που μου μιλούσε για σεξουαλικές επιβεβαιώσεις-πραγματικές ή φανταστικές, δεν έχει σημασία, σημασία έχει η αφήγηση - είχα σκεφτεί ότι αυτό που στην πραγματικότητα αναζητούσε ήταν η συναισθηματική ασφάλεια. Τι τον κάνει να το ομολογήσει και ο ίδιος;

Τι έπαθε πάλι ο Τσαγκαρουσιάνος;

2006-06-04T10:52:00.000+03:00

Στην στήλη του στην Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 3/6/06 αναδημοσιεύει ένα άρθρο από το e-rooster με το οποίο τάσσεται κατά των κινητοποιήσεων των φοιτητών ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια και την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου.

Καταλαβαίνει κανείς ότι αντιτίθεται στην life-style ιδεολογία του η έννοια ενός πανεπιστημίου που λειτουργεί ως χώρος ελεύθερης ανάπτυξης και διακίνησης γνώσης και ιδεών.

Δεν τρέφω αυταπάτες ότι το πανεπιστήμιο όπως είναι σήμερα αποτελεί έναν προστατευμένο παράδεισο μέσα στην ζούγκλα της ιδιοτέλειας της αγοράς.

Αλλά είναι λίγο ύποπτο κάποιος που συνήθως απέχει από τον σχολιασμό της τρέχουσας επικαιρότητας ξαφνικά να παίρνει μια θέση τόσο ξεκάθαρα φιλοκυβερνητική. Η κυβέρνηση σίγουρα θα εκτιμήσει την βοήθεια που της προσφέρει. Ένας τέως αμφισβητίας πάντα μπορεί να αξιοποιηθεί στο υπουργείο πολιτισμού.

WEBLOG

2006-06-03T16:14:00.000+03:00

Διάβασα κάπου στο ίντερνετ ότι δεκαπέντε στους εκατό ανθρώπους έχουν πρόσβαση σ'αυτό . Από το ένα περίπου δις. τα σαρανταδύο εκατομμύρια έχουν μπλογκ. Πρόκειται για ένα ποσοστό που είναι μικρό ακόμα. Και επειδή η ελευθερία του τύπου περιορίζεται σ’ αυτούς που έχουν ιδιοκτησία στον τύπο , ελπίζω ότι τα πράγματα θα βελτιωθούν τα επόμενα χρόνια .
Το ζητούμενο είναι η όσο το δυνατό μεγαλύτερη πρόσβαση στην πληροφορία και την γνώση, η ελεύθερη διακίνηση ιδεών .

Εναλλακτική Σοβιετική Τέχνη

2006-05-30T21:43:00.000+03:00

Μια σημαντική έκθεση εγκαινιάζει το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στις 7 Ιουνίου 2006 στη Μονή Λαζαριστών και στην Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης , την έκθεση Εναλλακτική Σοβιετική Τέχνη (1956-1988). Η έκθεση παρουσιάζει την εναλλακτική -προς τον κυρίαρχο σοσιαλιστικό ρεαλισμό- τέχνη στη Σοβιετική Ένωση στις δεκαετίες από το 1950 ως το 1980. Οι καλλιτέχνες κινούνται στις κατευθύνσεις του νέου εξπρεσιονισμού, του μινιμαλισμού, της εννοιολογικής τέχνης, του φωτορεαλισμού.
Τα περισσότερα έργα προέρχονται από τη συλλογή του Γιώργου Κωστάκη και παρουσιάζονται πρώτη φορά στο κοινό. Το όνομα του συλλέκτη Γιώργου Κωστάκη είναι διεθνώς συνδεδεμένο με τη ρωσική πρωτοπορία (1910-1930). Η συλλογή του βρίσκεται μοιρασμένη μεταξύ δυο Μουσείων: της Πινακοθήκης Τρετιακόφ της Μόσχας και του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης – Συλλογή Κωστάκη της Θεσσαλονίκης. Παράλληλα με τη συλλογή της ρωσικής πρωτοπορίας, ο Κωστάκης απέκτησε και μια συλλογή εναλλακτικής σοβιετικής τέχνης της περιόδου από το 1956 ως το 1977. Τα έργα από τις συλλογές του Γιώργου Κωστάκη καλύπτουν ένα μεγάλο φάσμα της τέχνης που έχει ονομαστεί ανεπίσημη, απαγορευμένη, underground, αντισυμβατική, νέα πρωτοπορία, μεταπολεμική πρωτοπορία. Τα παλαιότερα έργα των συλλογών δημιουργήθηκαν το 1956, την χρονιά που ο Νικίτα Χρουστόφ εξέδωσε το διάγγελμα για την αποσταλινοποίηση και την κατάργηση της προσωπολατρίας. Καλλιτέχνες: BELENOK , CHUIKOV,YEVGENII DYBSKII, NIKOLAI ESTIS, GOROKHOVSKII ,INFANΤΕ… Διάρκεια: Τετάρτη 7 Ιουνίου– 3 Σεπτεμβρίου 2006

Μειονότητες

2006-05-29T19:59:00.000+03:00

Όταν κάποιος έχει διαφορετική γλώσσα από τους περισσότερους στη χώρα που ζει, διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία, διαφορετικό χρώμα δέρματος (προς το πιο σκούρο, έστω Ινδός που ζει στην Σιγκαπούρη όπου επικράτησαν οι κινέζικης καταγωγής) και είναι φτωχός τότε ανήκει σε μειονότητα.

Αν κάποιος έχει διαφορετική γλώσσα από τους περισσότερους στη χώρα που ζει, διαφορετική κουλτούρα και θρησκεία, διαφορετικό χρώμα δέρματος (προς το πιο ανοικτό) και είναι πλούσιος τότε ανήκει σε παροικία και είναι κοσμοπολίτης.

γάμος

2006-05-26T21:15:00.000+03:00

"Οι άντρες παντρεύονται επειδή έχουν κουραστεί, οι γυναίκες επειδή έχουν περιέργεια, και οι δύο είναι δυσαρεστημένοι." ~Όσκαρ Ουάιλντ

YEATS

2006-05-24T18:55:00.000+03:00

BROKEN DREAMS

THERE is grey in your hair.
Young men no longer suddenly catch their breath
When you are passing;
But maybe some old gaffer mutters a blessing
Because it was your prayer
Recovered him upon the bed of death.
For your sole sake - that all heart's ache have known,
And given to others all heart's ache,
From meagre girlhood's putting on
Burdensome beauty - for your sole sake
Heaven has put away the stroke of her doom,
So great her portion in that peace you make
By merely walking in a room.
Your beauty can but leave among us
Vague memories, nothing but memories.
A young man when the old men are done talking
Will say to an old man,"Tell me of that lady
The poet stubborn with his passion sang us
When age might well have chilled his blood.
'Vague memories, nothing but memories,
But in the grave all, all, shall be renewed.
The certainty that I shall see that lady
Leaning or standing or walking
In the first loveliness of womanhood,
And with the fervour of my youthful eyes,
Has set me muttering like a fool.
You are more beautiful than any one,
And yet your body had a flaw:
Your small hands were not beautiful,
And I am afraid that you will run
And paddle to the wrist
In that mysterious, always brimming lake
Where those
What have obeyed the holy law
paddle and are perfect.
Leave unchanged
The hands that I have kissed,
For old sake's sake.
The last stroke of midnight dies.
All day in the one chair
From dream to dream and rhyme to rhyme
I have ranged
In rambling talk with an image of air:
Vague memories, nothing but memories

(α)γελάς Ελλάς αποφράς

2006-05-18T19:36:00.000+03:00

Υπάρχει μια ταινία –ανατρεπτική και σατυρική- που λέγεται «και οι θεοί τρελάθηκαν». Σ’ αυτήν ένα μπουκάλι της Coca-Cola πέφτει στο κεφάλι ενός ιθαγενή (της Αφρικής;) και σύντομα όλη η φυλή το λατρεύει ως θεό. Βέβαια έτσι κι αλλιώς στην πόπ-αρτ το μπουκάλι της Coca-Cola είναι ένα από τα αντικείμενα μαζικής παραγωγής που «λατρεύονται» ως έργα τέχνης.
Μετά τους ανιμιστικούς «θεούς» που τρελάθηκαν κινηματογραφικά, ακολούθησε η μαζική υστερία με την νόσο των τρελών αγελάδων και η Ευρώπη έβλεπε με τρόμο την μοσχαρίσια μπριζόλα. Το κοκορέτσι είχε ποινικοποιηθεί. Ακολούθησε η νόσος των πτηνών όπου μας έσωσε από τον τρόμο ο γενναίος υπουργός υγείας Νικήτας Κακλαμάνης τρώγοντας δημόσια κοτόπουλο με αποτέλεσμα να μας βοηθήσει να αποενοχοποιηθούμε . Να’ναι άραγε ένα επικοινωνιακό τέχνασμα των Ευρωπαίων κτηνοτρόφων-για να λατρέψουμε (κι άλλο;) την παραγωγή τους- ή κρατική επιχορήγηση στον ακτιβιστή εχθρό των Mac Donalds Μποβέ η εισβολή των παρδαλών αγελάδων στην Αθήνα; Παλιά υπήρχε για την ανοησία η έκφραση «πράσινα άλογα»- πράσσειν άλογα. Σήμερα υπάρχουν πολύχρωμες αγελάδες. Πρόοδος.

αφαιρώντας τις γάζες

2006-05-11T19:37:00.000+03:00

Wound in mind’s wandering
As mummies in the mammy-cloth are wound
(W.B.Yeats)

Το πρωί ξεκίνησα από το σπίτι για να πάω στη δουλειά προσπαθώντας να μην είμαι τυλιγμένος μέσα στις μνήμες, όπως τις προηγούμενες ημέρες. Είχα λείψει δύο ημέρες και η κατάσταση στο γραφείο προβλεπόταν έκρυθμη. Όμως όλα κυλούσαν χωρίς να με αγγίζουν.

Ήταν η πρώτη φορά εδώ και αρκετό καιρό που ένοιωθα ότι τα προβλήματα δεν οφείλονταν σε δικό μου σφάλμα. Αισθανόμουν –με λίγη έκπληξη- ότι ελέγχω τα πράγματα. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες ο χρόνος περνούσε γρήγορα μέχρι το μεσημέρι.

Ξαφνικά, λίγο πριν το τέλος του ωραρίου κάποιος θύμωσε πολύ μαζί μου χωρίς λόγο. Τον θυμωμένο άνθρωπο τον είδα σαν κάποιο που δεν μπορεί να υποφέρει τον ίδιο του τον εαυτό, και το επεισόδιο αυτό έληξε.

Διάφοροι συνάδελφοι διαμαρτύρονταν ότι η σημερινή μέρα ήταν πολύ δύσκολη. Εγώ όμως ένιωθα πως σιγά-σιγά ξετύλιγα τις μνήμες που με έζωναν σαν γάζες και αποκτούσα και πάλι τον έλεγχο. Δεν ήμουν πια τυλιγμένος στην περιπλάνηση του νου.

απο τον Τσέ στον Τσίου

2006-05-05T19:40:00.000+03:00

Αν ξέραμε τότε για ποιους απογόνους πολεμούσαμε…(Τίμος Μωραΐτης).

Χιλιάδες οθόνες κινητών έφεγγαν μέσα στην ανοιξιάτικη νύχτα, στην συναυλία της απόλυτης σταρ στο στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Ο Μάνος είχε πάει μαζί με την Ειρήνη που είχε την ονομαστική της γιορτή. Ταυτόχρονα συμπλήρωναν τρία χρόνια σχέσης καθώς πρωτοσυναντήθηκαν στις διαδηλώσεις ενάντια στην επέμβαση στο Ιράκ, τον Μάρτιο του 2003. Φορούσαν και οι δύο το ίδιο μπλουζάκι με τον Τσέ αλλά η Ειρήνη δεν ήξερε ποιος ακριβώς ήταν και ο Μάνος βρήκε την ευκαιρία να της εξηγήσει πως δεν ήταν Κουβανός αλλά Αργεντινός-παρά την σημαία της Κούβας-και πως όχι δεν ήταν ποτέ ακτιβιστής ρόκερ όπως ο Μπόνο των U2. Έτσι γνωρίστηκαν. Αντάλλασσαν κάθε μέρα πολλά γραπτά μηνύματα καθώς και μουσικά κομμάτια σε μορφή mp3. Παρακολουθούσαν επιδοτούμενα προγράμματα επιμόρφωσης του Ο.Α.Ε.Δ που ο Μάνος τον έλεγε Οργανισμό Ανεργίας επηρεασμένος από το 1984 του Όργουελ όπου το Υπουργείο Πολέμου ονομάζεται Υπουργείο Ειρήνης. Απεχθάνονταν και οι δύο τον συνειδητό κυνισμό των μεσημεριανών τηλεοπτικών εκπομπών αλλά μερικές φορές τις παρακολουθούσαν στα κρυφά. Η σχέση τους ήταν σταθερή σαν δρομολόγιο Αγγλικού σιδηροδρόμου μα οι προοπτικές της αβέβαιες σαν πλοίο για τις Κυκλάδες τον Αύγουστο. Και έτσι με σεμινάρια συναυλίες και αντιπολεμικές πορείες ο καιρός περνούσε.

κοινωνική δικαιοσύνη

2006-05-01T22:10:00.000+03:00

Η γιαγιά μου είπε πως πρέπει, πότε - πότε, να σκεφτόμαστε και τους φτωχούς. Εγώ εχτές, μετά το σχολείο τους σκέφτηκα γύρω στις πέντε το απόγευμα, ένας συμμαθητής μου ο Χαϊμαντάς ο Πέτρος γύρω στις εξίμισι. Σήμερα κανονίσαμε να τους σκεφτούμε και οι δύο συγχρόνως στις οχτώ το βράδυ, για πιο δίκαιη σκέψη. Σημείωμα μαθητή του δημοτικού σε πρόχειρο τετράδιο, 1990

Λίγο πρίν την πρωτομαγιά.

2006-04-28T18:41:00.000+03:00

Δεν τον ενδιέφερε πλέον ούτε να αναλύσει τι είναι φασισμός και αν συνδέεται με την αστική τάξη ούτε οι απόψεις του Alain Bandieu για την Ηθική και το δικαίωμα στο «μη κακό».Εκείνη τη στιγμή, οχι μόνο δεν τον ένοιαζε ο ρόλος του κλήρου μα ευχόταν ακόμη να μπορούσε να πίστευε όπως οι παλιότεροι άνθρωποι-μα δεν μπορούσε-για να γυρέψει παρηγοριά στην προσευχή. Ούτε ήθελε να πιει και να καταφύγει στην λήθη της μέθης. Είχε πετύχει μετά από ένα χρόνο απομάκρυνσης να μείνει για μια βδομάδα με τα παιδιά του κι αυτή η εβδομάδα την επόμενη μέρα τελείωνε. Αισθανόταν άβουλος σαν τον Λένυ στο «Άνθρωποι και Ποντίκια» και το μέτωπό του γέμιζε γραμμές. Σκεφτόταν τον προηγούμενο γάμο του πατέρα του για τον οποίο έμαθε για πρώτη φορά πρίν από μερικές εβδομάδες(sic).Έβγαινε στο μπαλκόνι, κάπνιζε τσιγάρα, ξαναγύριζε, καθάριζε τα γυαλιά του και κατέληγε πως ούτε και το κρυφό παρελθόν του πατέρα του είχε κάποια επίδραση σ΄αυτόν. Αισθανόταν πως για δεύτερη φορά στην ζωή του έπρεπε να αναπροσδιορίσει τους στόχους του, να απαλλαγεί απ’ ότι δεν άξιζε και να κρατήσει τα σημαντικά, όποιο κι αν ήταν το τίμημα.

σταυρός του νότου

2006-04-18T11:44:00.000+03:00

that's what i want

2006-04-14T19:46:00.000+03:00

Πρίν απο ένα χρόνο είχα μια καλύτερη δουλειά, ενα ακριβό αυτοκίνητο, έμενα σ'ενα σπίτι δίπλα στη θάλασσα και έκανα συχνά ταξίδια. Δεν μου λείπουν.Οι αληθινές μου επιθυμίες είχαν τόσο πολύ ματαιωθεί που μετατράπηκαν σε αδειανά πουκάμισα. Δεν τα αναζητώ. Αυτό που πραγματικά ήθελα και που θέλω και τώρα είναι να ζώ με κάποια και να μοιραζόμαστε μια κουβέντα κι ένα πιάτο φαί το μεσημέρι. Και μιά κουβέρτα το βράδυ.

on the road

2006-04-07T20:35:00.000+03:00

Κι άλλο ταξίδι αύριο. Εικοσι-δύο χρόνια ταξίδια, κι άλλα δεκαοχτώ πριν. Με καράβια, με αυτοκίνητα, με ΚΤΕΛ, με τραίνα, με αεροπλάνα. Οι πρώτες αναμνήσεις κι αυτές απο ταξίδι. Τεσσάρων χρονών σ'ένα καράβι και τα προστατευτικά χωρίσματα στις πόρτες για το νερό να φαντάζουν θεόρατα. Η μισή ζωή εδώ η υπόλοιπη κάπου αλλού και παρά τα ταξίδια να μην μπορεί να βρεθεί το ένα κομμάτι μαζι με το άλλο. Το αυριανό γίνεται για να διορθωθεί ενα λάθος. Ενα λάθος διορθώνεται μ'ενα άλλο λάθος. Το πρώτο λάθος λέγεται επιθυμία το δεύτερο ωριμότητα. Ωριμότητα είναι να ταξιδεύεις χωρίς να μετακινείσαι και επιθυμία είναι να μετακινείσαι χωρίς να ταξιδεύεις.

OMONOIA

2006-03-30T19:03:00.000+03:00

Πέμπτη μεσημέρι στο Μετρό στον σταθμό της Ομόνοιας δύο τριαντάρηδες που κάθονται απέναντι μου παραχωρούν την θέση τους σε δύο κυρίους άνω των εβδομήντα, οι οποίοι μετά από σύντομο δισταγμό, κάθονται. Φορούν και οι δύο πουλόβερ κάτω από το σακάκι τους παρά τη ζέστη, τα παπούτσια τους είναι πολυφορεμένα αλλά καθαρά και έχω την εντύπωση ότι μυρίζουν αλκοόλ. Σίγουρα όμως δεν είναι μεθυσμένοι. Ο ένας έχει σταυρωμένα τα χέρια του που τρέμουν, ο άλλος τα κουνάει διαρκώς καθώς μιλά. Ο Parkinson ρωτά τον κάτοχο των εκφραστικών χεριών: πως πάει η κυρά σου; -η καρδιά μου; απαντά ο άλλος, ά, η κυρά μου, άσε προβλήματα…για μερικά λεπτά δεν ακούγεται η συζήτηση γιατί την καλύπτει ο θόρυβος του τρένου. Συζητούν για το κοινό τους παρελθόν όταν εργάζονταν. Παρά τα κουρασμένα κορμιά τα μάτια τους έχουν κάτι το νεανικό- η είναι ελαφρά μέθη; Mάλλον ενθουσιάζονται με την ίδια τους την νοσταλγία. Λίγο πριν αποχωριστούν ανταλλάσσουν χρήσιμες πληροφορίες για τα δρομολόγια των λεωφορείων και ο κάτοχος των εκφραστικών χεριών βγαίνει πρώτος από το τρένο. Και οι δύο είναι πολύ πιο ικανοποιημένοι .Οι εκλείψεις ηλίου, το άγχος της χαμηλής σύνταξης τα προβλήματα της κυράς, οι ουρές στο ΙΚΑ, απομακρύνθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά απλής και ειλικρινούς κουβέντας.

Τι είναι τέχνη(2)

2006-03-27T22:19:00.000+03:00

Ενα ενδιαφέρον post από Arxedia MEDIA: To Ζήτημα με την Τέχνη ή πόσο μπερδεμένα είναι τα μυαλά μας

Πίστη και Εμπιστοσύνη

2006-03-27T21:02:00.000+03:00

Καθημερινά τίς τελευταίες μέρες τα πρωινάδικα ασχολούνται με τον άφθαρτο μοναχό της Ι.Μ.Αγάθωνος. Πλήθη πιστών εκδράμουν για να προσκυνήσουν στην Φθιώτιδα.
Μάταια κάποιοι προσπαθούν να αποδώσουν το φαινόμενο σε φυσικά αίτια καθώς ο μακαριστός Βησσαρίων δεν έχει αγιοποιηθεί ακόμη.
Αντιμετωπίζονται απο τους πιστούς ως άθεοι. Και δίκαια ίσως μια που η πίστη δεν χρειάζεται επιστημονικές αποδείξεις.

Αλλού τα πράγματα είναι χειρότερα για τους αγνωστικιστές. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου της Μιννεσότα οι άθεοι είναι η μειονότητα που εμπιστεύονται λιγότερο οι Αμερικανοί. Οι ερωτηθέντες τοποθετούν τους άθεους κάτω απο τους Μουσουλμάνους, τους πρόσφατους μετανάστες, τους ομοφυλόφιλους και άλλες μειονότητες, στο πόσο συμμετέχουν στο όραμα της Αμερικάνικης κοινωνίας.

Ενα Αμερικάνικο όνειρο το οποίο έτσι κι αλλιώς πολλοί στην χώρα μας, πιστοί και μη, αρνούνται να εμπιστευτούν.

διάπλασις των παίδων

2006-03-26T20:14:00.000+03:00

...και των bloggers;

απο το περιοδικό Γαλέρα.

Για τα μάτια σου μόνο

2006-03-24T18:31:00.000+02:00

έζησε με το τίποτα

2006-03-20T18:16:00.000+02:00

Και πλέκοντας εγκώμια περί τους αθανάτους
την αίγλη τους το ύφος τους και το παράστημα τους
και πλέκοντας εγκώμια περί τους αθανάτους
με κεφαλαία τ' όνομα και το παράνομά τους

Και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
παρέα με παράσιτα και με λακέδες άλλους
και κάνοντας υπόκλιση μέχρι τους αστραγάλους
για τους πολύ σημαντικούς και τους πολύ μεγάλους

Και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
για μια σταγόνα έλεος πουλώντας την ψυχή του
και κάνοντας συμβιβασμούς με τη συνείδησή του
έζησε με το τίποτα και πέθανε μαζί του

Σε πόσους "ανώνυμους" και"επώνυμους" θα ταίριαζαν αυτοί οι στίχοι του Άκη Πάνου ;

τα ζουμπούλια στην κυρία

2006-03-15T12:47:00.000+02:00

Ως οπαδός του σύγχρονου life-style η ευειδής εικονιζόμενη κυρία δεν μπορούσε παρά να επιλέξει τα εξής:

1) να αγοράσει σπίτι στην Πολιτεία και όχι στην Κυψέλη

2)να συλληφθεί στο Παρίσι και όχι στην Κακαβιά

3)να μεταχθεί στις φυλακές όπως ο Κουφοντίνας και όχι όπως ο Ματέι

Αυτό είναι το σύγχρονο ελληνικό μικροαστικό πρότυπο που ήρθε να αντικαταστήσει την τηλεόραση με σεμεδάκι στο τριάρι εξ αντιπαροχής.

Οδυσσέας

2006-03-14T18:56:00.000+02:00

Λυτρώθηκες από τη λύτρωση, είπε κι η φωνή του ήταν τραχιά, βραχνιασμένη από τους αγέρηδες της θάλασσας, λυτρώθηκες από τη λύτρωση, ετούτος είναι ο πιο αψηλός άθλος του ανθρώπου, τέλεψε η θητεία σου στην ελπίδα και στο φόβο, έσκυψες στην άβυσσο κι είδες αναποδογυρισμένο το είδωλο του κόσμου και δεν τρόμαξες . Σκύψαμε μαζί στην άβυσσο, σύντροφε ακριβέ και δεν τρομάξαμε. Θυμάσαι ;

Νίκος Καζαντζάκης : Αναφορά στον Γκρέκο

στον κήπο των ονείρων

2006-03-09T21:33:00.000+02:00

Εις μάτην επανέρχομαι
αναζητώντας χώρους γνώριμους
πρόσωπα προσηνή
σκιές ανθρώπων, απόηχους λέξεων
φθαρμένες φωτογραφίες
μέρες αδάκρυστες.

νοσος των πτηνων

2006-03-09T19:07:00.000+02:00

Του Γ.Ιωαννου απο το περιοδικο Γαλερα, τευχος 2/2006

τι είναι τέχνη;

2006-03-07T18:55:00.000+02:00

Το τριήμερο είχα πάει όπως όλοι οι κάτοικοι της Αθήνας στην επαρχία. Επειδή η τηλεόραση δεν έπιανε καλά χάζεψα κάποια στιγμή ένα παιδικό βιβλίο όπου βρήκα τον εξής ορισμό : τέχνη είναι το σύνολο των υλικών και των μέσων που χρησιμοποιούνται σε μια διαδικασία.
Ο ορισμός αυτός μου φάνηκε κάπως αόριστος και όταν επέστρεψα στην Αθήνα μετά από ένα τεράστιο μποτιλιάρισμα έξω από την Λαμία, από όπου και η σημερινή φωτογραφία, κοίταξα σ’ ένα βιβλίο για μεγάλους.

Εκεί λέει ότι τέχνη ονομάζεται κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα που χρησιμοποιώντας διάφορες γνώσεις τις εφαρμόζει για την πραγματοποίηση ενός ορισμένου σκοπού. Η εκδοχή αυτή εμπεριέχει δύο έννοιες: την αισθητική δραστηριότητα γενικά και την έννοια του επαγγέλματος η της τεχνικής ικανότητας.
Πρόγονοι του όρου, όπως χρησιμοποιείται σήμερά, είναι η ελληνική λέξη τέχνη και η λατινική ars.
Στον μεσαίωνα αυτοί που ασκούν μια ελευθέρια τέχνη (γιατροί, ποιητές, νομικοί, μουσικοί) λέγονται καλλιτέχνες –artisti και εκείνοι που ασκούν μια όχι ελευθέρια τέχνη λέγονται τεχνίτες-artigiani.
Η φίλη μου η Αδαμαντία λέει πως τέχνη είναι ότι θεραπεύει.

Τελικά πιστεύω οτι η τέχνη δεν έχει ούτε ορισμό ούτε περιορισμούς.

Δρόμοι Παλιοί

2006-03-01T20:33:00.000+02:00

Δρόμοι παλιοί που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα κάτω απ' τους ίσκιους των σπιτιών να περπατώ νύχτες των γυρισμών αναπότρεπτες κι η πόλη νεκρή

Την ασήμαντη παρουσία μου βρίσκω σε κάθε γωνιά κάμε να σ' ανταμώσω κάποτε φάσμα χαμένο του τόπου μου κι εγώ

Ξεχασμένος κι ατίθασος να περπατώ κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές μου παλάμες

Και προχωρούσα μέσα στη νύχτα χωρίς να γνωρίζω κανένα κι ούτε κανένας κι ούτε κανένας με γνώριζε με γνώριζε

Στίχοι: Μανώλης Αναγνωστάκης Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Ερμηνευτές: Γιώργος Νταλάρας, Δήμητρα Γαλάνη

Τσικνοπέμπτη

2006-02-23T19:01:00.000+02:00

Ο Γιάννης είχε παλιότερα μια σχέση με την Άννα που ήταν ένα χρόνο μεγαλύτερή του. Πήγαν μαζί να ζήσουν σε μια επαρχιακή πόλη όπου ο Γιάννης εργάστηκε στο τοπικό εργοστάσιο.
Η δουλειά του όμως δεν τον ικανοποιούσε και οι κοινωνικές σχέσεις ήταν δύσκολες στην ελληνική επαρχία του ΄70.
Η αδερφή του που ήταν μεγαλύτερη και ήταν η μόνη του οικογένεια μετά τον θάνατο της μητέρας του διαφωνούσε με την σχέση του . Έτσι ο Γιάννης επέστρεψε στην πρωτεύουσα για να ξεφύγει από την επαρχία που είναι κατά τον ίδιο, η καταστροφή του ανθρώπου.
Μετά από πέντε-έξι χρόνια η αδερφή του, έκανε στον Γιάννη προξενιό την Μαίρη μια νεότατη εμφανίσιμη, φτωχή κοπέλα.

Στο μεταξύ ο Γιάννης είχε γίνει περιζήτητος στη δουλειά του. Παντρεύτηκε την Μαίρη και έφτιαξαν ένα μεγάλο σπίτι στα βόρεια προάστια. Η Μαίρη γκρίνιαζε γιατί ο Γιάννης έλειπε συνέχεια για δουλειές. Με την προτροπή ενός συμβούλου γάμου περιόρισε σημαντικά την επαγγελματική του δραστηριότητα και ουσιαστικά συνταξιοδοτήθηκε πρόωρα στα πενήντα του.
Μια φορά την εβδομάδα επισκεπτόταν ψυχολόγο και διάβαζε βιβλία όπως το «πώς να πετύχετε στον δεύτερο γάμο σας».
Ξαφνικά μια Τσικνοπέμπτη παρουσίασε ανικανότητα.
Επισκέφθηκε ουρολόγο αλλά οι εξετάσεις δεν έδειξαν οργανικό αίτιο. Πήγε ακόμα και σε ψυχίατρο, πήρε αντικαταθλιπτικά που βελτίωσαν κάπως την διάθεσή του αλλά το πρόβλημα δεν λύθηκε.

Δέκα χρόνια μετά τον γάμο του με την Μαίρη ξανασυνάντησε την Άννα στην κοπή της πίτας του συλλόγου των συντοπιτών της στην πρωτεύουσα όπου λέει ότι πήγε τυχαία. Χωρίς να το επιδιώξει βρέθηκαν να έχουν στενές επαφές για δυο-τρεις φορές για να θυμηθούν τα παλιά. Όμως η Μαίρη τον απείλησε με χωρισμό κι έτσι ο Γιάννης διέκοψε για δεύτερη φορά με την Άννα. Η προοπτική μιας ζωής χωρίς σεξ του φαινόταν δυσβάσταχτη, η αδερφή του όμως τον παρηγορούσε: ο άνθρωπος όλα τα αντέχει.

Ramon Mercader

2006-02-21T11:51:00.000+02:00

El asesino de Trotsky fue un agente estalinista llamado Ramón Mercader y del Río, nacido en Barcelona en 1913 y muerto en la Habana en 1978

The man who

2006-02-20T18:47:00.000+02:00

Χθες το απόγευμα στο θέατρο "Πορεία" είδα το έργο του Peter Brook:
The man who, που βασίζεται στην περιγραφή περιστατικών του Αμερικανού Νευρολόγου Ολιβερ Σάκς.
Ο Σάκς είναι γνωστός από το σχετικό βιβλίο του "ο άνθρωπος που μπέρδεψε την γυναίκα του με ένα καπέλo" και από την ταινία " Awakenings".
Ο προβληματισμός του θεατρικού κινείται στα πλαίσια της κλασσικής δραματουργίας: είναι ο άνθρωπος κυρίαρχος της μοίρας του;

Η διαφοροποίηση του έργου σε σχέση με την αρχαία ελληνική τραγωδία είναι ότι στη θέση της σύγκρουσης με την θεϊκή θέληση, εδώ κυριαρχεί ο ρόλος της επιστήμης.
Η προσπάθεια των ηθοποιών είναι αξιέπαινη καθώς ερμηνεύουν ένα δύσκολο χωρίς ειρμό κείμενο αποφεύγοντας να καταφύγουν σε εύκολες τεχνικές όπως θα έκαναν πολλοί τηλεοπτικοί συνάδελφοί τους.

Captain's log

2006-02-17T18:34:00.000+02:00

Το πρώτο blog που θυμάμαι είναι το ημερολόγιο καταστρώματος του star ship Enterprise. Η ελληνική μπλογκοσφαιρα είναι απόγονος της στήλης του Τσαγκαρουσιάνου στην Ελευθεροτυπία στην δεκαετία του 80.
Το blog είναι μια καταγραφή σκέψεων, συναισθημάτων, ονείρων, ήχων και εικόνων που καθώς η τεχνολογία βελτιώνεται και η χρήση της επεκτείνεται γίνεται ότι κοντινότερο προς την αποτύπωση της ίδιας της συνείδησης έχει υπάρξει ως τώρα.
Δεν είναι μια διαδικασία μονήρης ούτε ευκαιριακή .
Αποτελεί ίσως την σημαντικότερη μη εμπορική εφαρμογή του διαδικτύου.

jackson pollock

2006-02-15T19:41:00.000+02:00

Σπασμένα Τηλέφωνα

2006-02-07T19:51:00.000+02:00

Άναυδα τα Μ.Μ.Ε ανακαλύπτουν το αυτονόητο, ότι κάποια κινητά τηλέφωνα ήταν υπό παρακολούθηση.
Το ότι επρόκειτο για προσωπικά τηλέφωνα δείχνει ότι η παρακολούθηση δεν είχε ιδιαίτερη αξία καθώς από καιρό όλοι προσέχουν όταν μιλάνε σε κινητό αφού τα πάντα παρακολουθούνται επισήμως.

Μάλλον θυμηδία προκαλεί η άποψη του «θιγόμενου» Γ.Παπαντωνίου ότι οι παρακολουθούντες μπορούσαν από την υποκλοπή προσωπικών συνδιαλέξεων να διαμορφώσουν άποψη για τον τρόπο που σκέφτεται.
Δεν χρειάζεται να κρυφακούσει κανείς όταν αυτά που θα μάθει είναι λιγότερα από αυτά που ο «θιγόμενος» εκφράζει ασμένως δημόσια.

Για μαζική κατανάλωση λοιπόν όλος ο θόρυβος συνεπικουρούντων των Μ.Μ.Ε και νομιμοποιούμενης ταυτόχρονα της «επίσημης» εισβολής στον ιδιωτικό μας βίο. Παραβίαση που γίνεται όχι μόνο με μοντέρνα μέσα αλλά και με τις παλιές καλές μεθόδους συμπεριλαμβανόμενης της «φρίττουσας» και «καυτηριάζουσας» δημοσιογραφίας.

Η όλη υπόθεση θυμίζει απατημένο σύζυγο που ενώ κάνει την πάπια για το κέρατο διαμαρτύρεται γιατί το φαγητό είναι κρύο.

Απολογισμός

2006-01-27T20:15:00.000+02:00

Σκονισμένες μέρες, σκονισμένα όνειρα
μέρες σαν μολυβένια στρατιωτάκια στην γραμμή
διαδέχονται η μια την άλλη ίδιες γκρίζες βαρετά ομοιόμορφες
σαν μολυβένια στρατιωτάκια που τα λειώνει η φωτιά
και δεν μένει τίποτα να θυμίζει τα όνειρα που καθεμιά τους ντύθηκε για να μας ξελογιάσει.
Μέρες άδειες πεταμένα τσόφλια στροβιλίζονται
με του ανέμου τις ριπές σκορπίζονται και χάνονται
μιας νιότης μακρινής φοβερά απολιθώματα.
Μέρες που διάβηκαν με πλουμιστά όνειρα φορτωμένες αγύρτισσες ξελογιάστρες με γιορντάνια στολισμένες
γριές ξεδοντιάρες στέκουν τώρα με τα λιπόσαρκα δάχτυλά τους
το τέλος δείχνοντας.

της Αδαμαντίας Παπαγεωργίου

Το τσιγάρο σκοτώνει.

2006-01-24T18:31:00.000+02:00

Ο Μπάμπης χρόνια ονειρευόταν ένα καινούριο αυτοκίνητο. Το παλιό του είχε παντού μικροχτυπήματα που δεν τα επισκεύαζε γιατί η αγοραστική του αξία είχε μηδενιστεί. Καθώς δεν είχε air-condition το καλοκαίρι ένιωθε σαν να μπαίνει σε φούρνο. Από τον ιδρώτα η μπλούζα του γέμιζε άσπρα σημάδια. Τα αμορτισέρ έτριζαν, το ταμπλό, το ίδιο το αυτοκίνητο έβγαζε από παντού ήχους.

Οι φίλοι τού έλεγαν ότι είναι καιρός να πάρει κι αυτός ένα καινούριο αυτοκίνητο τώρα πού μπορείς να τα αγοράσεις με πολλές άτοκες δόσεις. Το 2006 το αποφάσισε και από τον Γενάρη άρχισε να αγοράζει περιοδικά αυτοκινήτων. Αφού μελέτησε τα κυβικά, τους χώρους αποσκευών, την κατανάλωση, τις διαστάσεις, τις θήκες για μικροαντικείμενα, τις αναρτήσεις κατέληξε σε δυο- τρία μοντέλα που ήταν μέσα στις οικονομικές του δυνατότητες.

Κάθε Σάββατο που δεν δούλευε επισκεπτόταν τις αντιπροσωπείες για να τα δει. Τελικά το αποφάσισε και τον Φλεβάρη ο Μπάμπης έδωσε το παλιό του αυτοκίνητο που το αποχαιρέτησε, όχι χωρίς θλίψη, μετά από δεκαπέντε χρόνια συμβίωσης και πήρε ένα καινούριο τρίθυρο μικρομεσαίο χρώματος μουσταρδί με ζάντες αλουμινίου .

Ακολούθησαν κεράσματα σε φίλους και συγγενείς, βόλτες ως τα Καμένα Βούρλα για να το « στρώσει » , σχέδια για ένα ταξίδι στην Πελοπόννησο το καλοκαίρι. Ο Μπάμπης αισθανόταν πολύ καλύτερα και κρατούσε για τον εαυτό του τις όποιες επιφυλάξεις του για το αν έκανε την καλύτερη αγορά.

Εκείνη την Δευτέρα είχε ξενυχτήσει το βράδυ, όχι για κάποιον λόγο, έτσι του συνέβαινε συχνά, να αργεί να κοιμηθεί την Κυριακή το βράδυ. Άργησε να ξυπνήσει και γι΄ αυτό έφυγε από το σπίτι του χωρίς να πιει καφέ.
Μπήκε στο καινούριο μουσταρδί αυτοκίνητο, άναψε τσιγάρο και ξεκίνησε.
Καθώς έστριβε για να βγει στην Εθνική η καύτρα του τσιγάρου έπεσε κάπου ανάμεσα στα πόδια του Μπάμπη μετά από μια νευρική κίνηση. Φοβήθηκε μήπως καεί η μοκέτα και χωρίς να το σκεφτεί έσκυψε να ψάξει για την καύτρα.

Μια νταλίκα που ερχόταν με μεγάλη ταχύτητα έπεσε επάνω του. Το τελευταίο πράγμα που σκέφτηκε καθώς άκουγε το κορνάρισμα της νταλίκας πριν από την σύγκρουση ήταν : « το τσιγάρο σκοτώνει » .

2006-01-12T13:47:00.000+02:00

Διαζύγιο ( συνέχεια)

Δεν απαντούσε στις κλήσεις στο κινητό γιατί πίστευε ότι έχω την δυνατότητα να εντοπίσω το σημείο που βρίσκεται.
Ενώ κατ¨ιδίαν αναγνώριζε ότι είμαι καλός οργανοπαίχτης , μπροστά σε τρίτους με υποβάθμιζε. Κάθε γυναίκα με την οποία είχα φιλική σχέση η απλή γνωριμία ή συνεργασία την θεωρούσε ερωμένη μου με αποτέλεσμα να αποξενωθώ από φίλες και συναδέλφους μου.

Η ίδια έχει ανύπαρκτη κοινωνική ζωή. Μιλούσε μόνο με μια εξαδέλφη της την οποία μετά την διάστασή μας απομάκρυνε γιατί θεώρησε ότι με υποστηρίζει .
Μετά τη διάσταση με κατηγόρησε ως παράφρονα και επικίνδυνο στους γονείς μου και τους είπε να μην με δεχτούν στο σπίτι τους. Λίγες μέρες πριν τους διαβεβαίωνε ότι οι σχέσεις μας είναι θαυμάσιες .Παρόμοιες κατηγορίες και άλλες χειρότερες εκτοξεύονται προς πάσα κατεύθυνση από την σύζυγό μου τον αδερφό της και την μητέρα της για τις οποίες επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματος μου.

Με εξανάγκασε να φύγω από την Κόρινθο και για δύο μήνες δεν με άφησε να έχω καμία επικοινωνία με τα παιδιά μου παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες μου για συμβιβαστική λύση και πήρε από μόνη της αποφάσεις που αφορούν τα παιδιά χωρίς να με ενημερώσει. Διασπάστηκε η έγγαμη συμβίωση υπαιτιότητα της, η οποία με την συμπεριφορά της και τον τρόπο της ώθησε τα πράγματα στην τωρινή κατάσταση.
Παρ΄όλα αυτά έχω κάνει επανειλημμένες προσπάθειες για επανασύνδεση, όμως αυτή με εκδίωξε από την Κόρινθο, από την οικογένειά μου και την δουλειά μου και αρνείται οποιαδήποτε επικοινωνία ακόμα και με τα παιδιά.

Κατόπιν όλων αυτών και επειδή πιστεύω ότι η Χαρούλα Αστρίτη είναι ένα άτομο εντελώς ανώριμο που δεν πρόκειται να ασχοληθεί με τα παιδιά μας τα οποία ως αγόρια δέκα ετών έχουν ανάγκη ενός σταθερού πατρικού πρότυπου και ενός περιβάλλοντος με πλουσιότερα ερεθίσματα όπως της Αθήνας, καθώς και από ένα πιάτο φαΐ , ένα καθαρό ρούχο αλλά και για λόγους ασφάλειας ( υπό την ελλιπή επιτήρηση της πεθεράς μου έπαθαν σοβαρά ατυχήματα ) ζητώ την επιμέλεια των παιδιών μου . Η παρούσα αίτηση μου πιστεύω ότι συνάδει και με την ισονομία των δύο φύλων.

Ο αιτών

2005-12-15T23:18:00.000+02:00

Διαζύγιο

Γνωριστήκαμε με την Χαρούλα Αστρίτη στην Κόρινθο. Το πρώτο πράγμα που μου είπε ήταν ότι έχει δική της ταβέρνα και δικό της αυτοκίνητο. .

Κατανάλωνε μεγάλες ποσότητες αλκοόλ με αποτέλεσμα άλλοτε να χάνει τις αισθήσεις της, άλλοτε να έχει τροχαία ατυχήματα, άλλοτε να δημιουργεί καταστάσεις για τις οποίες μετάνιωνε όταν ξεμεθούσε .
Κατόπιν παραινέσεων μου μετρίασε προσωρινά την χρήση αλκοόλ, συνέχισε όμως να είναι προσβλητική με τους πάντες γιατί πίστευε ότι όλοι ακόμα και οι φίλοι της, οι στενοί συγγενείς την ζήλευαν και ήθελαν το κακό της.
Τον αδελφό της τον θεωρεί οριακή προσωπικότητα με αδικαιολόγητες φοβίες και εμμονές, την σύζυγο του ανώριμη και ανεύθυνη , την μητέρα της μνησίκακη, εκμεταλλεύτρια και ζηλόφθονη.

Συζήσαμε παρά τις επιφυλάξεις μου ως προς τον χαρακτήρα της τις δυσκολίες του οποίου η ίδια απέδιδε σε τραυματικές εμπειρίες όπως η πρόωρη απώλεια του πατέρα της, το μίσος της μητέρας της προς αυτήν και μια προηγούμενη τραυματική μακροχρόνια σχέση της .
Χωρίς να το περιμένω έμεινε έγκυος και έτσι παντρευτήκαμε παρά τις προαναφερόμενες επιφυλάξεις , δικές μου συγγενών και φίλων. Παντρευτήκαμε Νοέμβριο του 1993 και το παιδί μας γεννήθηκε Μάρτιο του 1994 και δεν ήταν πρόωρο.

Πριν παντρευτούμε με προέτρεπε να απαιτήσω το ποσό των τριάντα πέντε εκατομμυρίων δραχμών από τους γονείς μου ώστε να έχουμε ανάλογη οικονομική κατάσταση. Παρότι είχα πάντοτε πολύ μικρότερα εισοδήματα πλήρωνα όλα τα κοινά έξοδα προκειμένου να την καθησυχάζω ότι δεν βρίσκομαι μαζί της για τα χρήματα της όπως πίστευε ακράδαντα για τις προηγούμενες σχέσεις της.
Κατά την ίδια οι άντρες την θέλουν για την περιουσία και την καταγωγή της και οι γυναίκες την μισούν.
Σύντομα αποκτήσαμε ένα δεύτερο παιδί και εγώ αφελώς πίστευα ότι οι σχέσεις μας παρουσίαζαν βελτίωση.

Ο χαρακτήρας της όμως παρέμενε ο ίδιος. Περιφρονούσε και έδιωχνε κάθε γυναίκα που μας βοηθούσε με τα παιδία γιατί εργαζόμασταν και οι δύο , επειδή ήταν κατά την ίδια ανίκανες και την φθονούσαν.
Την ίδια περιφρόνηση έδειχνε και προς τους γονείς μου ( άντε γαμηθείτε τους είπε σε μια περίπτωση –το έμαθα εκ των υστέρων) όταν έρχονταν να μας βοηθήσουν στο σπίτι μας και προς την αδελφή μου την οποία θεωρούσε αλαζονική και εκμεταλλεύτρια των γονιών μου.
Το σπίτι μας επιπλώθηκε και εξοπλίστηκε με έξοδα δικά μου και των γονιών μου.

Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μας απαίτησε περιουσιακά στοιχεία από τον πατέρα μου ο οποίος προέβη σε δωρεά κτημάτων πλήρους κυριότητας στην νήσο Ρόδο. Άρα τα παιδία μας δεν στερούνται περιουσιακών στοιχείων όπως ψευδώς μεταξύ άλλων δηλώνει .
Το 1998 η Χαρούλα τελείωσε πρώτη την εκπαίδευσή της στο τραγούδι στην Αθήνα και τον Φεβρουάριο μετέβη στην Κόρινθο παίρνοντας μαζί της τα παιδία και εγκαταλείποντας εμένα και το σπίτι μας .
Μέχρι τότε είχαμε συμφωνήσει ότι θα ζούσαμε στην Αθήνα και μάλιστα είχε βρίσει σκαιωδώς την αδερφή μου επειδή ο σύζυγός της μάθαινε το ίδιο όργανο με εμένα.
Παράλληλα όμως με απέτρεπε από το να δημιουργήσω προϋποθέσεις ένταξης μου στο Μέγαρο Μουσικής που ήταν ο βασικός επαγγελματικός μου στόχος.
Με εκβίασε να δεχτώ αυτήν την κατάσταση απειλώντας με χωρισμό και διακοπή της
επικοινωνίας μου με τα παιδιά μου.

Υποχρεώθηκα τότε να μείνω στο σπίτι των γονιών μου προκειμένου να περιορισθούν
τα έξοδα και να δίνω χρήματα στην σύζυγο μου και να πηγαινοέρχομαι στην Κόρινθο για να δω τα παιδιά μου.
Από το1998 έως το 2000 η Χαρούλα δεν ήρθε ποτέ στην Αθήνα να με δει.
Επίσης μου απέκρυβε ότι συνέβαινε στα παιδιά από το πιο απλό όπως μια παιδική ασθένεια έως το ότι για πέντε ώρες είχε χαθεί ο πεντάχρονος γιος μου Κώστας.
Όποτε ερχόμουν στον Κόρινθο έβρισκα τα παιδιά μου ( 3-5 χρονών τότε) μόνα τους (η γιαγιά τους κάπου αλλού βρισκόταν συνήθως, η μάνα τους στην δουλειά) πεινασμένα και ρακένδυτα μέσα στο κρύο.

Η απάντηση της συζύγου μου ήταν ότι και αυτή έτσι μεγάλωσε στο υπόγειο της ταβέρνας του πατέρα της παρέα με τους πελάτες.
Παράλληλα ασχολιόμουν με τον συνδικαλισμό στο ωδείο όπου έκανα ειδικότητα και με ένα βαρύτατο πρόβλημα υγείας του πατέρα μου που είχε αίσια έκβαση. Πίστευα ότι όπως βελτιώθηκε η κατάσταση στο ωδείο και η υγεία του πατέρα μου και με τις δικές μου προσπάθειες έτσι θα κατάφερνα να βελτιώσω και την κατάσταση στην οικογένεια μου.
Υπό αυτές τις συνθήκες εγκαταστάθηκα το 2000 στην Κόρινθο .

Με απομόνωνε από συγγενείς και φίλους μη δεχόμενη να έρθουν στο σπίτι προφασιζόμενη ότι ήταν κουρασμένη και απαξιώνοντας τους ως προς την καταγωγή τους αν και βρισκόμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα.
Στο σπίτι δεν υπήρχε ποτέ φαγητό αν δεν φρόντιζα , ούτε καθαρά ρούχα ούτε για μένα ούτε για τα παιδιά. Τα παιδιά αν δεν τα ξέντυνα τα άφηνε να κοιμούνται με τα ρούχα που πήγαιναν στο σχολείο.
Τα χρήματα που υποτίθεται ότι έπαιρνα για να εργάζομαι ως μόνος οργανοπαίχτης καθημερινά, σαββατοκύριακα και αργίες στην ταβέρνα κληρονόμων Αστρίτη δεν τα είδα ποτέ γιατί πήγαιναν σε κοινά έξοδα όπως η ανακαίνιση του διαμερίσματός της στην οδό Νοεμβρίου 17 και του πολυτελούς εξοχικού της στην Σανγκριά για τα οποία επιφυλάσσομαι.
Παρά τα όσα προβλήματα ψευδώς αναφέρει ότι αντιμετώπιζα , κατάφερνα να εργάζομαι σε άλλες τρεις έμμισθες θέσεις ώστε να μπορώ να αγοράζω τρόφιμα για την οικογένεια μου, ρούχα για τα παιδιά, καλλυντικά για εκείνη και να καλύπτω πάντα τα κοινά μας έξοδα.

Παρά την αυτοκαταστροφική μου συμπεριφορά κατάφερα να μεταμορφώσω μια κακής φήμης ταβέρνα , βρώμικη με επισκέπτες να καπνίζουν μέσα στις τουαλέτες, πελάτες να μαγειρεύουν σε γκαζάκια γιατί δεν επαρκούσε το χορηγούμενο φαγητό, σε μια μικρή ευπρεπή μονάδα ψυχαγωγίας.
Ταυτόχρονα έγινα μέλος διοικητικών συμβουλίων σωματείων καλλιτεχνών.
Η ίδια συνέχιζε την σχέση της με το αλκοόλ πιο <<ελεγχόμενα>> από ότι παλιότερα,
Δεν έπινε παρουσία τρίτων, έπινε όμως το πρωί για να πάρει δυνάμεις να πάει στη δουλεία της όπου πάντα υπάρχει ένα μπουκάλι Martini και συχνά πίνει ανάμεσα σε δύο ραντεβού γιατί οι πελάτες της (δικά της λόγια) της σπάζουν τα νεύρα με τις ανοησίες τους, αλλά τουλάχιστον τους παίρνει λεφτά.
Θεωρεί ότι η μοναδική σημαντική ικανοποίηση είναι η απόκτηση χρημάτων.
Ο μικρός μας γιος την κατηγορεί ότι δεν ενδιαφέρεται γι αυτόν αλλά μόνο για τα χρήματα.

Συχνά έπαιρνε χρήματα από εμένα για προσωπικά της έξοδα λέγοντας ότι δεν έχει παρ¨ όλο που τα εισοδήματά της ξεπερνούν τα 150.000 Euro τον χρόνο χωρίς να υπολογίσουμε άλλες 30.000 Euro τον χρόνο από την ταβέρνα .
Συνήθως γύριζε αργά στο σπίτι μετά από κατ΄ οίκον επισκέψεις, πολύ νευριασμένη και τις περισσότερες έβριζε και έδερνε τον μικρό μας γιο ο οποίος μετά από αυτή την κατάσταση τα έκανε επάνω του στον ύπνο του (ούρα και κόπρανα)στα εννιά του χρόνια.

Της πρότεινα πολλές φορές να πάμε να ζητήσουμε την βοήθεια παιδοψυχολόγου, αρνήθηκε όμως λέγοντας ότι όλα τα προβλήματα λύνονται με την πίστη την νηστεία και την προσευχή (εγώ απευθύνθηκα μόνος μου) . Αυτή ήταν και η συμβουλή της προς τους πελάτες της.
Τα παιδιά μας συχνά τα προτρέπει να ακολουθήσουν τον μοναχισμό.
Όταν διαφωνούσαμε για κάτι όπως οι εξοντωτικές συνθήκες για τις εργαζόμενες στην ταβέρνα έπαιρνε τα παιδιά και εξαφανιζόταν για εικοσιτετράωρα χωρίς να έχω την δυνατότητα να επικοινωνήσω ούτε μέσω τρίτων.

συνεχίζεται