Last station Larissa station

Προ ημερών ήταν η 40στη επέτειος της 21ης Απρίλη 1967. Ακουσα λίγα -διάβασα λιγότερα απο πέρσυ. Η χούντα δεν πουλάει αρκετά πιά. Το καλύτερο το άκουσα απο τον Γιώργο Χρονά στο ραδιόφωνο- μιλούσε για την πρωταγωνίστρια της ταινίας Ευδοκία του Δαμιανού. Μου άρεσε γιατί κι εγώ αυτή την αναμνηση έχω απο την επταετία – αυτή την ταινία, μια σχέση ελευθέρη και καταδικασμένη. Το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ , ήταν πως σ' εναν καλύτερο κόσμο οι έννοιες έρωτας και ελευθερία θα είναι ταυτόσημες, θα υπάρχει μιά λεξη και για τις δύο καταστάσεις.

........................

......................




Υπήρξε πρώτη κυρία της χώρας επί επτά έτη. Σήμερα ζει με τη σύνταξη χήρας στρατιώτη και την υποστήριξη θαυμαστή του συζύγου της, σε ένα ημιυπόγειο.

ΕΠΕΤΕΙΑΚΟ ΚΟΥΙΖ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ

Την Πέμπτη 13 Ιουλίου 1967 σε μια καλλιτεχνική βραδιά υπό την αιγίδα του Κεντρικού Ραδιοφωνικού Σταθμού Ενόπλων Δυνάμεων, στο κέντρο «Δειλινά» της Γλυφάδας τραγούδησαν, σε πρώτη εκτέλεση, τον Υμνο της δικτατορίας: «Μέσα στ' Απρίλη τη γιορτή, το μέλλον χτίζει η νιότη αγκαλιασμένη, δυνατή, μ' εργάτη, αγρότη, φοιτητή και πρώτο το στρατιώτη...».

...